Tweede vrouw

Een dierbare kennis van ons werd geconfronteerd met het feit dat haar man bij een andere vrouw een kind had verwekt. En deze andere vrouw wilde het kind laten komen. En de man? Die hield van beide vrouwen. Ik durf te vooronderstellen dat in 95 procent van de gevallen de situatie geëindigd zou zijn in een conflict, met de noodzaak te kiezen en een scheiding. Linksom of rechtsom.

Onze kennis haalde echter diep adem en ging bij zichzelf te rade wat de essentiële waarden en uitgangspunten in haar leven waren. Los van bijbel, huwelijkswetten of persoonlijke overtuigingen. Ze nam de moedige stap te kiezen voor een en-en-leven. En getrouwd blijven, samen een gezin zijn, en accep­teren dat haar man een tweede gezin elders zou hebben. Nu, meer dan twintig jaar later, als ze terugkijkt, kan ze niet anders dan concluderen dat het, ondanks alle moeite, geschipper en geregel, haar een gelukkig leven heeft gegeven.

Een mooi verhaal, denk je misschien, maar wat heeft dat met omdenken te maken? Dit is toch een verhaal dat vooral over accepteren gaat? Waar ontstond dan de nieuwe mogelijkheid? Wat is de ja-en?

De nieuwe mogelijkheid ontstond pas na ver­loop van tijd. Zoals ze zelf vertelt: ‘Het hebben van twee huis­houdens betekende dat hij zijn tijd moest verdelen tussen ons gezin en het andere gezin. In het begin kon ik dat alleen maar zien als een probleem en probeerde er zo goed en zo kwaad als mogelijk mee om te gaan, het te dragen. Maar op een dag zat ik alleen thuis, er lagen drie dagen voor me dat ik alleen met onze dochter thuis zou zijn en ik betrapte mezelf erop dat ik daar intens naar verlangde. Heerlijk, alleen thuis. Opeens realiseerde ik me dat we ons huwelijk begonnen waren met de bewuste keus ieder een eigen leven te blijven leiden. We hadden om die reden ook bewust maar één kind genomen. Terugkijkend realiseerde ik me dat ik die wens destijds zelfs het sterkst had uitgesproken. Niets leek me benauwender dan een huwelijk waarin je elkaar zeven dagen per week op de lip zit. En dat je 24 uur per dag voor je kinderen klaar moet staan. Op dat moment besefte ik dat ik op dit moment het leven leidde zoals ik dat toen had gewild. Bizar!

Sommige mensen zeiden tegen me: ‘Ja, maar nou sta je er in de zorg voor je dochter helemaal alleen voor, hij heeft zich daar makkelijk vanaf gemaakt.’ Maar die mensen be­grijpen niet dat dat precies is wat ik het liefste wilde. Ik heb het altijd heerlijk gevonden tijd alleen met mijn dochter te hebben. En als ik er eens uitwilde of alleen wilde zijn was dat nooit een probleem. Dan regelden we dat wel. En of hij zich er makkelijk van afgemaakt heeft? Ik denk het niet. Hij moest in deze situatie harder werken dan ik.

Berthold Gunster
Huh?! De techniek van het Omdenken, pag. 94 – 95.

  •  
     
     
       
  •  
     
       
       
  • Mieneke

    Moedige vrouw en diepe liefde voor haar echtgenoot! Bedankt voor het delen! Heb een (westerse gelovige) vriendin die geconfronteerd werd dat haar echtgenoot en tevens vriend voor het leven voor zichzelf ruimte maakte om er zonodig een tweede vrouw bij te nemen.Volkomen onverwacht werd haar verteld dat haar houding daar ook aan had bijgedragen.Dat heeft bij haar in een emotioneel proces een omdenken op gang gebracht, daar zij monogaam is en denkt. Voor haar is het ondenkbaar een mogelijke tweede vrouw in hetzelfde huis te hebben. De vriendschap en liefde tot haar echtgenoot en haar geloof heeft haar een diepere relatie gegeven naar haarzelf en haar echtgenoot en omgekeerd, hoewel de gedachte van hem realiteit blijft. Voor hem blijft zij zijn eerste vrouw en zal haar niet confronteren met een mogelijke tweede echtgenote.Beiden zijn in een nieuwe fase van hun huwelijk gekomen, die veel meer diepte, liefde en vriendschap heeft gebracht.Mijn vriendin heeft op een bijzondere manier een les van overgave aangenomen in de wetenschap dat de Schepper haar leven en dat van haar echtgenoot leidt.Haar relaas heeft ook mij aan het denken gezet.

    8 maanden geleden

     Reageer
  • Anoniem

    Tja... Respect voor de vrouw in het bovenstaande verhaal. Ik zou dat niet kunnen en willen. De onderstaande beschreven situatie is in ons huwelijk niet anders. En dat heb ik ook min of meer afgedwongen. Waarom zou je in een relatie jezelf, je ambities, idealen en individu opgeven? Alleen om die ander te pleasen? Nee zeg... Mijn man doet mij geen groter plezier zichzelf te zijn en omgekeerd is dat net zo. Ga voor je dromen, leef! En dat kan, heel werkbaar. Ondanks dat we ons eigen niet verloochenen, verliezen of verwaarlozen zijn we (20 jaar later) nog steeds verliefd, verloofd, getrouwd, gezin, partners en minnaars van elkaar... Een dikke 'Ja en' dus.

    3 jaren geleden

     Reageer