Theatershow gezien

Theatershow gezien? Deel je verhaal!

Heb je de ‘Lastige kinderen, heb jij even geluk’ Theatershow bezocht? 
Dan is deze oproep misschien iets voor jou.

Niet zo lang geleden stond er een verhaal van Judit op onze site. Judit had met haar puberzoon de theatershow bezocht en schreef daarover een niet alleen erg leuk, maar vooral belangwekkend verhaal. Het verhaal is door meer dan vijftigduizend mensen gelezen en heeft velen stof tot nadenken gegeven.

Wij vonden het ontzettend inspirerend om te lezen wat er na afloop van onze voorstelling bij onze bezoekers gebeurt. En nog belangrijker: we hebben zelf ook weer wat geleerd van het verhaal van Judit. Wij hebben uiteraard zelf niet alle wijsheid in pacht en het is geweldig als we door het delen van zulke mooie verhalen van elkaar kunnen leren. Daarom doen we hier een oproep.

Heb jij ook onze theatershow gezien en een vergelijkbare ervaring? Heb je na afloop met je partner gepraat, zelf een inzicht gekregen, met je kind gesproken of ben je iets in de omgang met je kinderen anders gaan doen? Kortom, heb jij net als Judit stof tot nadenken als het gaat om kinderen grootbrengen? Laat het ons weten. Van de inzendingen die we ontvangen, zullen we de mooiste verhalen publiceren op een speciale pagina. Uiteraard zijn niet alleen verhalen van vaders en moeders, maar ook van juffen, meesters, voetbaltrainers, opa’s en oma’s en alle anderen die met kinderen te maken hebben meer dan welkom. De schrijvers van de gepubliceerde verhalen ontvangen als bedankje het niet te versmaden Omdenken Verrassingspakket (met daarin o.a. een aantal boeken naar keuze).

We zijn benieuwd naar jullie verhalen!

  •  
     
     
       
  •  
     
       
       
  • Erna Janssen

    Hier het open deur syndroom. Als jaren hoor zie ik aan, mijn kinderen die door het huis rennen en de deur open laten staan. Al net zoveel jaar hoor ik het aan "jongens deur dicht" . En het ergste is nog dat hij het al roept voordat de deur open gaat. Maar nu na het bezoeken van de show. Oke een dranger is er niet gekomen, maar het bewuste zinnetje is van de baan. En dat geeft mij een rust. Dus bedankt voor het met humor brengen van een bijna dodelijke situatie.

    11 maanden geleden

     Reageer
  • Elly

    Ook ik heb de theater show bezocht. Zelf heb ik een zoon met ASS, thuis hebben we hier weinig tot geen 'problemen' mee. We zien ons kind als individu en daar hoort zijn ASS bij. Zoonlief is inmiddels tiener en enorm aan het puberen. De problemen doen zich met name voor op school. Hij zit in de derde van het voortgezet onderwijs. Met name bij de uitstapjes buiten school (de excursies, workshops etc) waarbij de structuur wegvalt. Als ouder heb ik hier geen moeite mee. Zoals Berthold zei: "Choose your battles". Dat zijn deze voor mij dus niet. Toch geeft het spanning met school omdat zij daar anders over denken. Wat ik uit deze show heb meegenomen: Erkenning, autonomie en competentie. Dat is waar mijn zoon behoefte aan heeft. Maak van dit probleem een feit en een mogelijkheid. Maar bovenal: wie heeft er een probleem? Is het voor zoonlief van levensbelang dat hij 'later' iets heeft aan deze buitenschoolse - voor hem - stressvolle uitstapjes? Bertold en Dion: wederom bedankt! Ik kan niet wachten op de volgende show

    1 jaar geleden

     Reageer
    • Nelleke Poorthuis

      Bedankt voor je mooie woorden Elly!

      1 jaar geleden

  • Tryntsje

    Toen ik mezelf voor de zoveelste keer tegen m'n zoontje van 6 maanden hoorde zeggen dat hij niet aan m'n haar mocht trekken dacht ik even terug aan de show. Hoe makkelijk is het om dat 'probleem' op te lossen. Lang leve haarelastiekjes. De les dat je niet alles hoeft om t me denken maar soms gewoon op moet lossen was een erg goede les. Dank!

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Jenny

    Ik had al het een en ander gelezen van OMDENKEN en als verassing werd ik door mijn man meegenomen naar de theater show. Erg leuk en toen aan het einde werd ik geraakt door het besef dat er meer mensen zijn die ten diepste geloven dat kinderen hun eigen mensje zijn en zo behandeld moeten worden, zonder belerend te zijn of dat we denken dat wij (de ouders) het allemaal wel weten. Ik kan nu met trots zeggen: "Wij voeden onze kinderen niet op :-)"

    1 jaar geleden

     Reageer
    • Redactie Omdenken

      Dank je wel voor je fijne bericht Jenny, daar doen we het voor.

      1 jaar geleden

  • Susan Rijk

    Ik heb onmiddellijk, maar dan ook wel meteen deurdrangers gekocht en mijn leven is een stuk lichter!

    1 jaar geleden

     Reageer
    • Redactie Omdenken

      Dat horen we vaker. Heerlijk!

      1 jaar geleden