Vergetelachtigheid
omdenker

Vergetelachtigheid

Vandaag sluiten we de meedenker van Pien af. Een goede vriend van haar heeft nogal last van ‘vergetelachtigheid’, zoals hij dat noemt. Het komt erop neer dat hij telkens vergeet om contact op te nemen of afspraken na te komen, waardoor Pien een negatieve impact op de vriendschap ervaart. Er kwamen veel reacties op deze meedenker, waarvoor dank!

Het probleem

Om het probleem van Pien goed te begrijpen vatten we het hieronder nog even kort samen:

Een goede vriend van Pien, wonend in het buitenland, is meester in het niet reageren op tekstberichten en voicemailberichten. Daardoor heeft ze het gevoel dat het contact maar van één kant komt en de wederkerigheid ontbreekt.

Ze heeft verschillende dingen geprobeerd, zoals laat terug reageren of aangeven dat ze het vervelend vond. Daar werd dan wel met excuus op gereageerd, maar vervolgens gebeurde hetzelfde verhaal van voor af aan.

Als ze elkaar in levenden lijve zien is er geen probleem en hebben ze het heel gezellig samen, maar als er afspraken gemaakt worden komt hij die eigenlijk niet na. Zo had hij bijvoorbeeld beloofd om een tekst van Pien te controleren en terug te sturen, maar hij blijft volhouden dat het vanzelf een keer zal gebeuren.

Ze wil de vriendschap niet verbreken maar ze wil wel leren om op een andere manier met de situatie om te gaan.

Herkenning

Anna herkent zichzelf in de vriend van Pien. Ze vindt zichzelf zeer vergeetachtig, chaotisch en impulsief en is slecht in contacten onderhouden. Vanuit haar ervaring wil ze graag meegeven dat het niet zo is dat haar vrienden niet belangrijk voor haar zijn, maar dat ze er niet aan toe komt om de tijd te verdelen. Anna: “Ik zie soms door de bomen het bos niet meer, weet niet meer wat ik moet antwoorden, ga er nog even over nadenken en dan vergeet ik het weer en zijn we een maand verder.’’

Op zoek naar de kern

Corine heeft geprobeerd om de kern van het probleem te zoeken. Pien gaf namelijk aan dat ze niet zo goed wist waar haar ergernis vandaan komt. De conclusie was dat het niet erg is dat hij laat (of niet) reageert, maar dat het vooral vervelend is dat hij iets belooft en dit vervolgens niet nakomt.

De tip van Corine was: “Pak een papiertje, en schrijf precies op wat je allemaal denkt/voelt over hem. Weeg je woorden niet af, maar doe lekker pietluttig en kinderachtig, en vooral: oordeel! We vinden vaak dat we ‘correct’ moeten zijn, waardoor we onze gevoelens en gedachten wegdrukken. Die gevoelens en gedachten zijn er niet voor niets, dus laat ze er gewoon zijn en schrijf ze op. Wellicht kom je dan (dichter bij) jouw precieze ergernis. Grappig genoeg doet het er eigenlijk niet toe waar je ergernis precies vandaan komt. Feit blijft namelijk dat jij je verzet tegen de werkelijkheid: hij doet iets, wat jij niet wil dat hij doet.’’

Loslaten

De volgende stap is het accepteren van de feiten. Corine zegt: “Accepteer het feit dat hij smoesjes verzint. Jouw overtuiging dat hij geen smoesjes moet verzinnen is hetgeen dat de situatie lastig maakt. Die smoesjes moet hij blijkbaar wél verzinnen, anders zou hij het namelijk niet doen. Je daartegen verzetten is je tegen de werkelijkheid verzetten.’’

Een anonieme meedenker benadrukt dat je alleen het gedrag van jezelf kunt veranderen, en niet die van anderen. “Wanneer jouw gedrag hetzelfde blijft kun je niet verwachten dat hij er anders op reageert.” Ook al is het vervelend dat hij laat of nooit reageert, de makkelijkste manier is om dit te accepteren en te beseffen dat hij niet reageert en zijn afspraken niet nakomt. Je kunt dan twee dingen doen: de vriendschap behouden inclusief het vervelende gedrag, of stoppen met de vriendschap.

En alhoewel dat niet echt omdenken is, blijkt het in veel situaties nog altijd de kortste klap. Zoals Erik ook zegt: “Ga ervan uit dat het voor hem inderdaad echt lastig is, al die berichten. Eén van de video’s van Berthold Gunster vertelt: je hebt bij elk probleem drie opties: oplossen, omdenken of loslaten. Volgens mij is dit er een om los te laten. Hij reageert niet op berichten. Accepteer dat als een feit, laat de verwachting los. Bel hem op, prik een datum en ga samen iets leuks doen.’’

Bekrachtigen

Om ervoor te zorgen dat de vriendschap kan blijven bestaan kan de strategie van het bekrachtigen een handige rol spelen. Hierbij leg je de focus niet op wat er fout gaat, maar juist op wat er goed gaat.

Ingrid zei er het volgende over: “Hij wil jou net zomin kwijt. Dat blijkt uit de voorbeelden die je geeft. Dus als je jezelf ervan kunt overtuigen dat jullie elkaar niet kwijt willen, kijk dan naar de lijntjes die jullie verbinden en maak die lijntjes dikker. Daar waar geen lijnen zijn, steek daar ook je energie niet in. Dat is een loshangend draadje.’’

Reactie van Pien

We hebben natuurlijk ook aan Pien gevraagd of zie iets aan jullie reacties gehad heeft en hoe het er nu voor staat. Hieronder haar reactie:

Aan iedereen die mij geholpen heeft door middel van een reactie op mijn meedenker heel erg bedankt! De reacties hebben mij op verschillende manieren geraakt, maar ze hebben allemaal op hun eigen manier geholpen. Eerst ben ik bij mezelf gaan kijken: ‘Heb ik verwachtingen van deze vriendschap?’ En: ‘heb ik binnen deze vriendschap verwachtingen uitgesproken?’ Ik kwam tot de conclusie: Het gedrag van mensen beoordeel ik vanuit mijn eigen persoonlijke normen en waarden, mijn referentiekader en alles wat mij nog meer ‘mens’ maakt.

Ik heb alle informatie uit de reacties gebundeld en ben vanuit daar een brief gaan schrijven aan mijn vriend. Volledig vanuit mijn eigen gevoel, zonder verwachtingen, zonder oordeel. Daarna heb ik alles benoemd waarin ik hem waardeer, alles wat hij ooit voor mij gedaan heeft, wat hij voor mij betekent en hoe dankbaar ik daarvoor ben.

Na het versturen van de brief voelde het goed.  Al had hij er niet op gereageerd, ook dan had ik hem met een open hart en met gevoelens van dankbaarheid kunnen loslaten en weer begroeten, als we elkaar weer in levenden lijve zouden zien.

Maar tot mijn verbazing reageerde hij drie minuten nadat ik mijn brief naar hem had verstuurd. En heel lief. Ik weet nu van mezelf dat als ik herhaaldelijk schrijf en er komt steeds geen reactie, ik me genegeerd voel en dat ik me daar heel verdrietig onder voel.

Ik heb besloten zelf niet meer te schrijven of alléén als ik dringend iets wil vertellen, waarbij ik verder niet persé behoefte heb aan een reactie. Komt die er wel dan vind ik het super, zo niet is het ook goed. Vanuit hier zien we wel weer verder. Het belangrijkst is dat hij en ik ons beide goed en fijn en veilig kunnen voelen binnen deze relatie en op deze manier is dat denk ik gelukt.

Ik heb goede hoop dat het zo zal blijven. Dus dank jullie wel allemaal! 🙂

Wij willen jullie ook weer bedanken voor het meedenken! Heb je zin in meer meedenkers? Je vindt op onze website weer een paar kersverse problemen. Alle casussen vind je hier. Schroom je ook vooral niet om je eigen meedenkverhaal in te sturen.

  • Corine

    Hoi Pien, Je geeft aan nog zoekende te zijn naar waar je ergernis vandaan komt. Wat het precies is weet ik natuurlijk niet, maar ik heb geprobeerd bij mezelf te voelen waar vandaan mijn ergernis misschien zou komen, wellicht heb je er iets aan. 1. Je geeft aan dat je ergernis niet is dat je vind dat iemand open en eerlijk moet zijn, maar wellicht vind je wel dat vrienden open en eerlijk tegen elkaar moeten zijn? 2. Ikzelf kan niet zo goed tegen mensen die hun verantwoordelijkheid niet nemen. En een smoesje verzinnen is 'je kop in het zand steken' en geen actie ondernemen om het probleem "jullie vriendschap" op te lossen. 3. Je hebt het gevoel dat hij onrespectvol met je omgaat. Immers: hij liegt, hij weet dat jij weet dat hij liegt (en jou daar dus mee zou kunnen kwetsen) en hij doet niet eens moeite om voorzichtig met jou(w gevoelens) om te gaan. 4. Hij gaat eigenlijk helemaal niet in op het probleem dat jij ervaart (jullie niet fijn lopende vriendschap, of jouw tekst die vertaald moet worden maar die nog steeds! niet vertaald is). Hij negeert het en je voelt je onbegrepen. En dat terwijl jij misschien wel altijd moeite doet om hem te begrijpen. 5. Zijn oneerlijke gedrag maakt jou onzeker over jullie vriendschap. Is die wel zo goed en diepgaand als jij zou willen? Mocht er niks tussen zitten wat je raakt, waarbij je voelt dat het dat misschien wel is, dan kan het volgende helpen: - Onderzoek jouw eigen kernwaarden eens en maak daar een kernkwadrant van (even googlen als je niet (goed) weet wat het is/hoe het werkt). Wat zijn de meest belangrijke waarden in jou leven? We ergeren ons namelijk aan mensen die het tegenovergestelde gedrag van onze kernwaarden/kernkwaliteiten vertonen. - Vervolg jouw ergernis met 'en dat betekent dat...' en vul die stippellijntjes in. Bv: "Mijn vriend vraagt mij niet ten huwelijk, en dat betekent dat hij mij daar dus niet speciaal genoeg voor vindt. Voor jou wordt de zin die je afmaakt dus: Hij verzint een smoesje, terwijl hij weet dat ik weet dat het een smoesje is, en dat betekent dus dat ...". - Pak een papiertje, en schrijf precies op wat je allemaal denkt/voelt over hem. Weeg je woorden niet af, maar doe lekker pietluttig en kinderachtig, en vooral: oordeel! We vinden vaak dat we 'correct' moeten zijn, waardoor we onze gevoelens en gedachten wegdrukken. Die gevoelens en gedachten zijn er niet voor niets, dus laat ze er gewoon zijn en schrijf ze op. Wellicht kom je dan (dichter bij) jouw precieze ergernis. Grappig genoeg doet het er eigenlijk niet toe waar je ergernis precies vandaan komt. Feit blijft namelijk dat jij je verzet tegen de werkelijkheid: hij doet iets, wat jij niet wil dat hij doet (of hij doet iets niet terwijl jij juist wil dat hij dat wel doet). Accepteer het feit dat hij smoesjes verzint. Jouw overtuiging "Maar dat zou hij niet moeten doen, want... (om welke reden dan ook)" is het gene dat de situatie voor jou zo lastig maakt. Die smoesjes moet hij wél verzinnen, anders zou hij het namelijk niet doen. Jij hebt ergens in je leven vast ook wel een smoesje verzonnen, dat zal voor jou op dat moment nodig geweest zijn om met die situatie om te gaan. Jouw vriend heeft waarschijnlijk (nog) geen andere manieren om met de betreffende situatie om te gaan (wellicht ook weer gevoed door zijn belemmerende overtuigingen of gedachten), en kan dus niet anders dan smoesjes verzinnen. Je daar tegen verzetten is je tegen de werkelijkheid verzetten (en dat kost je alleen maar negatieve energie want je kunt je verzetten tot je een ons weegt, maar de werkelijkheid zal er niet door veranderen). Ten slotte: jij bent op zoek naar een manier waarop jullie relatie wel werkt, want nu werkt 'ie niet. En jij wil van hém horen hoe hij die relatie dan zou willen hebben. Punt is alleen dat hij jullie relatie niet lastig vindt, jij daarentegen wel. Klopt het dan wel dat je van hém vraagt een oplossing te vinden voor jullie relatie? Jij wil zelf graag dat 'ie anders is, dus geef dan zélf aan dat jij hem anders wil zien (en hoe dan). Hopelijk heb je iets aan bovenstaande :) Succes!
     Reageer

    6 maanden geleden

    • Pien zegt:

      Wauw, Corine... Even stil van jouw reactie. Dankjewel. Hier ben ik héél erg blij mee en kan ik mee verder. En ja, kernkwadrant ken ik uit mijn coachingsopleiding! ( Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat jij ook coach bent? Zo niet... je zou een hele goeie zijn! :) ) Ik ga zeer zeker met je tips en het kernkwadrant aan de slag!

      p.s. Ik heb nooit aan hem een oplossing gevraagd voor mijn 'probleem' hoor overigens. Als dit in de casus zo overkomt spijt me dat. Ik ben me er heel goed van bewust dat mijn probleem MIJN probleem is en heb dat ook op die manier aan hem kenbaar gemaakt.

      6 maanden geleden

  • Ymke

    Beste Pien, ik denk niet dat je vriend ooit nog gaat veranderen. Ondanks dat hij zegt van wel, dit is een gewoonte van hem en dat zal zo blijven totdat hij zelf inziet dat dit niet kan. Dus daarmaa ligt de keuze denk ik bij jou. Kies je ervoor hem te accepteren zoals hij is, dus inclusief alle late reacties dan moet je dat accepeteren en er verder niks meer over zeggen of energie in steken. Kies je ervoor om dit niet te accepteren dan hoef je niet meteen de vriendschap te verbreken maar je kunt er wel veel minder energie in steken. Laat het voor wat het is en als hij in het land is neemt hij vast wel weer contact op. Maar het druk maken en boos/teleurgesteld kost jou energie terwijl je er niks voor terug krijgt. Hij heeft duidelijk andere prioriteiten, en dat doet pijn maar dat accepteren, los laten en verder gaan is de beste manier. Daarnaast zou ik hem dan ook niet meer om hulp vragen, je weet hoe hij is. Zulke dingen zou ik zelf niet in handen van mensen leggen die zich zo gedragen. Hou de touwtjes zelf in handen, voelt stukken beter!
     Reageer

    6 maanden geleden

  • Anoniem

    Je geeft aan dat dit niet jouw idee van vriendschap is. Misschien kun je nagaan wat zijn idee van vriendschap is? Misschien kun je jouw gedrag aanpassen aan zijn wereldbeeld, door bijvoorbeeld geen voicemail in te spreken maar hem op een later tijdstip nog eens te proberen. Je kunt immers alleen je eigen gedrag aanpassen en niet het zijne. Wanneer jouw gedrag hetzelfde blijft kun je niet verwachten dat hij er anders op reageert. Ik hoor ook wat onuitgesproken verwachtingen in je verhaal; bijvoorbeeld dat hij voor een bepaald tijdstip reageert (en niet over 3 jaar). Wanneer je deze verwachtingen uitspreekt is het makkelijker voor een ander hieraan te voldoen. Het kan ook Jouw voorstel om pas na een aantal maanden weer te reageren zou ik niet adviseren, niet alleen omdat ik denk dat het jullie vriendschap niet ten goede zou komen, maar ook omdat jij je er zelf niet goed bij voelt. Nog een laatste nadenker: Waarom zou je zijn gedrag wel kunnen accepteren als hij aangeeft dat hij de voorkeur zou geven aan elkaar alleen in levende lijve zien en nu niet? Dit klinkt voor mij alsof jouw grootste probleem met zijn gedrag zijn gebrek aan zelfinzicht is?
     Reageer

    6 maanden geleden

  • Jan

    Probeer deze vriend niet te veranderen. Accepteer hem zoals hij is of vergeet hem. Je kunt er ook anders tegen aan kijken: wees dankbaar dat deze vriend jou tijd gunt voor anderen.

    1 maand geleden

     Reageer
  • Pien

    Aan iedereen die mij geholpen heeft door middel van een reactie op mijn meedenker heel erg bedankt! De reacties waren zeer uiteenlopend. Er waren reacties bij waarvan de kern (zoals ik het heb geïnterpreteerd en dat geldt voor alle reacties, dus vergeef me als ik reacties anders heb geïnterpreteerd dan ze waren bedoeld,) was: 'geniet gewoon van de momenten die jullie samen hebben als jullie elkaar in levenden lijve zien en laat het tussentijdse contact los'. Er waren reacties bij waarvan de kern was: 'stop met 'verwachtingen' koesteren en wees gewoon blij met wat er wél is'. Anderen kwamen op mij over alsof ik 'niet zou moeten voelden wat ik voelde', om verscheidene redenen waarbij een subjectief oordeel of persoonlijke mening over mij niet werd geschuwd. Anderen hebben een zo objectief mogelijke reactie gegeven waarbij ze handvatten aanboden om met de situatie aan de slag te gaan. Hoewel alle reacties mij op andere manieren emotioneel raakten, (van sommige werd ik echt verdrietig en door andere voelde ik mij oprecht gesteund) hebben zij mij allemaal op hun eigen manier geholpen. Eerst ben ik in mezelf gaan onderzoeken: 'Heb ik verwachtingen van deze vriendschap?' En: 'heb ik binnen deze vriendschap verwachtingen uitgesproken'. Dit omdat het me opviel hoe vaak het thema 'verwachtingen' in de reacties terugkwam. Ik voelde heel diep in mezelf en kwam tot de conclusie dat ik geen verwachtingen heb van mensen en vriendschappen. Wel heb ik behoeftes. Ik heb geen oordeel over mensen. Wel BEoordeel ik het gedrag van mensen vanuit mijn eigen persoonlijke normen en waarden, mijn referentiekader en alles wat mij nog meer 'mens' maakt. Daarna ben ik gaan kijken naar de negatieve 'oordelen' over mij die in bepaalde reacties stonden, reacties waarin tegelijk werd gezegd dat ik mijn vriend 'gewoon moest accepteren zoals hij was'. Vervolgens heb ik met deze informatie de handvatten gepakt die mij geboden waren in andere reacties. Ik heb alle informatie die ik verkregen heb uit alle reacties samen gebundeld en ben vanuit daar een brief gaan schrijven aan mijn vriend. Volledig vanuit mijn eigen gevoel, zonder verwachtingen, zonder oordeel. Alleen mijn gevoel, het effect van zijn gedrag op mijn gevoel en mijn behoeftes als mens, zoals ieder mens behoeftes heeft. Geen verwachtingen, behoeftes. Ik heb mijn behoeftes geuit, niet 'behoeftes aan iets wat hij mij zou moeten geven', want hij moet niks, maar mijn behoeftes als mens, als vrouw zelfs, want misschien is het voor mannen weer anders. En daarna heb ik alles benoemd waarin ik hem waardeer, alles wat hij ooit voor mij gedaan heeft, voor mij betekent en betekend heeft en hoe dankbaar ik daar voor ben. Voor mij was het goed zo. Al had hij er niet op gereageerd, ook dan had ik hem met een open hart en met gevoelens van dankbaarheid kunnen loslaten en weer begroeten, de volgende keer dat we elkaar weer in levenden lijve zien. Maar tot mijn verbazing reageerde hij drie minuten nadat ik mijn brief naar hem had verstuurd. En heel lief. Hij zei dat hij me nog steeds wil helpen met mijn tekst, hoewel ik daar in mijn brief niet op ben teruggekomen. Maar ik laat dat verder los nu. Want al heb ik geen verwachting, ik merk wel dat het WEKKEN van een verwachting bij mij een behoefte tot gevolg heeft... ;) Ik zie wel hoe het loopt nu. Ik weet van mezelf nu dat als ik zelf herhaaldelijk schrijf en er komt steeds geen reactie, ik me genegeerd voel en dat ik me daar heel verdrietig onder voel (dit is dus een gevoel van MIJ, geen oordeel over HEM!!) Ik heb dus besloten zelf niet meer te schrijven of alleen als ik dringend iets wil vertellen, maar waarbij ik verder niet persé behoefte heb aan een reactie. Komt die er vind ik het super, zo niet is het ook goed. En van hieruit zien we wel weer verder. In het geval dat hij niets van zich laat horen tussen de momenten door dat we elkaar 'live' kunnen zien dan accepteer ik dat zoals het is en geniet ik inderdaad van de momenten dat we elkaar zien. Voor mij betekent dat dan alleen meer een relatie als 'kennissen' dan als 'vrienden', maar dat is persoonlijk. En ook oké. Het belangrijkst is dat hij en ik ons beide goed en fijn en veilig kunnen voelen binnen deze relatie en op deze manier is dat denk ik gelukt. In ieder geval tot nu toe en ik heb goede hoop dat het zo zal blijven. Dus dank jullie wel allemaal!! :)

    1 maand geleden

     Reageer
  • Henry

    Is Skype een oplossing? Misschien wordt het dan moeilijker voor hem om afspraken te vergeten. En je hebt intenser contact op dat moment. Trouwens: Het gaat om zijn integriteit die niet in orde is. Dit heeft hoogst waarschijnlijk niets met jou te maken. Ik zou op een gegeven moment in jou geval wel willen weten of hij op alle vlakken in zijn leven dit gedrag laat zien of alleen naar jou of alleen bij mails etc etc. Dat kan voor jullie beiden verhelderend zijn denk ik.....

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Anna

    Ik herken mezelf enorm in jou vriend. Zeer vergeetachtig chaotisch impulsief en slecht in contacten onderhouden. Ik schrijf mn reactie daarom in de Ik vorm. Dit "probleem" heeft niets te maken met het feit dat jij niet belangrijk voor me bent. Het betekent eerder dat ik slecht ben in prioriteiten stellen en time management; ik wil graag contact onderhouden en ben behulpzaam maar heb ik net die week te druk om de tekst te vertalen. Ik wil je niet teleurstellen dus denk bij mezelf; ik reageer volgende week weer als het wat rustiger op werk is. Vervolgens is het inderdaad rustiger maar vergeet ik het of heb ik het nog steeds druk op werk waardoor ik het liever even voor me uit schuif. (Ditzelfde ritueel vind ook plaats met andere zaken die ik moet regelen) Ik voel me hier zeer schuldig over en probeer mijn eigen gedrag soort van "goed te praten". Door te beloven dat het voortaan beter zal gaan en door de eerste keer weer erg snel en enthousiast te reageren (ik ben oprecht enthousiast en wil je oprecht graag helpen!). Het is erg moeilijk om uit te leggen dat dit soort "simpele dingen" zoals mail contact onderhouden en reageren op berichtjes ontzettend veel energie en aandacht kosten. Ik weet dat ik er vrienden mee kwets, dat ik heel ongeïnteresseerd over kom als ik niet reageer. Maar leg maar eens uit dat je geïnteresseerd bent terwijl je er niet naar handelt.... Ik zie soms door de bomen het bos niet meer, weet niet meer wat ik moet antwoorden, ga er nog even over nadenken en dan vergeet ik het weer en zijn we een maand verder. Oplossing? Voor mij is dat simpelweg vrienden die dit begrijpen en het me niet kwalijk nemen. Zij sturen me vaak reminders via appjes "HALLOO AARDE AAN ANNE ?? :-) :-)" of bellen me. Vind ik niet vervelend maar juist fijn. Veel succes hopelijk heb ik je kunnen helpen! Ciao, een ADHD'er

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Floor

    Hoi Pien, Je geeft aan dat je deze vriend 'live' zeer waardeert en het jammer vind wanneer het contact verbreekt. Het contact via mail wordt niet zo snel beantwoord als jij zou willen. Hij reageert zoals ik het uit je bericht lees amper. Hoe is hij dit bij 'zijn Italiaanse vrienden gewend'? Jij en nu ga ik iets invullen wat ik niet zeker weet, vind het wellicht makkelijk om mailtjes te typen. Je ziet dit wellicht als het aanhouden van het contact. Ziet hij mail en live contact net zoals jij het ziet? Is dat mailen voor hem ook leuk en makkelijk? Of heeft hij daar andere gevoelens bij? Wellicht en dit is invullen wat ik nu doe, voelt het voor hem als een verplichting en totaal anders dan live contact. Het spontane en het op de situatie inspelen is heel anders tijdens mail-contact dan bij live. Misschien is jouw manier van contact onderhouden (mailen) iets wat hem niet ligt. Het lijkt erop dat het live voor jullie allebei leuk is. Kan je niet kijken om gewoon om de zoveel tijd elkaar in het echt te zien en het mailen in het geheel los te laten?

    3 maanden geleden

     Reageer
  • Danien

    Bij dit verhaal moet ik denken aan een quote van Albert Einstein: 'Everyone is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, it will live its whole life believing that it is stupid.’ Wat nou als jouw vriend die verwachtingen niet waar kan maken? Als je zegt dat het goed voelt als jullie elkaar na een lange tijd weer zien, wacht dan niet meer op een berichtje. Wacht niet op verwachtingen die hij niet waar kan maken. Ga gewoon eens spontaan langs en doe dit vaker dan een berichtje sturen. Is hij niet thuis? Dan probeer je het op een ander moment. Laat een briefje achter in de brievenbus dat je bent geweest. Hier hoeft hij niet op te reageren, hij weet alleen dat je de moeite hebt genomen elkaar te kunnen spreken. Je zult zien dat de frustratie bij jou minder wordt en je elkaar toch kunt blijven spreken. Kijk naar wat er wel is, vergeet wat er niet is. Dat maakt het leven zoveel makkelijker!

    4 maanden geleden

     Reageer
    • Pien

      Ik ben het volledig met je bericht eens en had dit ook zeker gedaan als het mogelijk was. Ik had er misschien alleen even bij moeten vermelden dat hij 9 uur vliegen bij me vandaan woont en 6 uur in tijd, dat maakt ook bellen lastig, vooral als hij dan niet opneemt en ik een voicemail krijg (lees:duur). ;)

      2 maanden geleden

  • E

    Ha Pien, mijn man is net zo. Dat was voor mij wel wennen, want ik lijk denk ik meer op jou. Accepteer hem zoals hij is: iemand die heel goed kan doen waar hijzelf het meeste zin in heeft en zich niet door de verwachtingen van anderen laat leven. En stuur bij waar nodig :) accepteer dus ook jezelf en je behoefte aan respons. Daar mag je om vragen, ook als het steeds weer opnieuw het geval is. Dan ben jij gewoon degene die heel goed weet wat op welk moment het beste kan gebeuren: iemand met een helikopterview. Er zijn nu eenmaal mensen die leiden en mensen die volgen.

    5 maanden geleden

     Reageer
  • Sypie

    Hallo Pien, Ik zou zomaar jouw vriend kunnen zijn. Ik herken me er in, maar dan in de vorm van broer of broertje. In het verleden kreeg ik vaak een belletje van één van mijn zussen met daarin geregeld het verwijt "jij belt ook nooit". Ik was daar klaar mee, die verwijten helpen nergens bij (alleen wanneer je een relatie naar de knoppen wilt helpen). Was het van mij uit vergeetachtigheid? Nee. Het was een bewuste keuze. Ik wilde positieve dingen horen en geen gezeik over dat ik zelf geen contact opnam. Geen nieuws is goed nieuws denk ik zelf. Ik ben zelf iemand van hetzelfde kaliber als jouw vriend: je kunt mekaar een jaar niet zien of spreken en wanneer je bij elkaar bent kan het allemaal weer dik in orde zijn (of lijken). Voor mij, en misschien ook jouw vriend, kan het best zo zijn dat de boel geen topprioriteit heeft. Voor hem is dat niet lastig, voor jou wel omdat het je aan het nadenken zet. Als je bij je zelf nagaat over hoe je hier mee om gaat kun je in je berichten bekijken hoe vaak je de man vraagt of hij wil reageren, iets wil doen waar druk achter zit, commentaar hebt op zijn lakse houding omtrent reageren... Wanneer je ziet dat dit best wel vaak is dan lijkt het mij waardevol om naar je eigen houding in deze relatie te kijken, wat je graag zelf ook wilt. Hou het positief, probeer verwachtingen bij te stellen, stuur af en toe een positief berichtje en vraag niet te veel. Jouw ergernis overbrengen op de andere partij wordt vaak de ergernis van de andere partij.

    5 maanden geleden

     Reageer
  • Rian

    Pien, wat een ontzettend mooie vriendschap! Zodra jullie elkaar zien, spat de wederzijdse liefde ervanaf! Koester die momenten en laat het verder los. Nu breng jij hem in een lastig parket: je vriend wordt min of meer gedwongen tot het maken van excuses en tot het telkens reageren op berichtjes want anders is de vriendschap uit. 'hij doet het bij anderen ook' klinkt zo beschuldigend. Het lijkt alsof hij moet voldoen aan een norm die voor hemzelf niet prettig voelt. Laat hem toch alsjeblieft lekker zichzelf zijn, niet iedereen is er een type voor om veelvuldig te mailen/kletsen/schrijven. Hou van hem zoals hij is. Geniet van jullie vriendschap op de momenten dat je samen bent en laat het verder los.

    5 maanden geleden

     Reageer
  • Nanda

    Hallo Pien, Ik heb zelf een vriendin die in het buitenland woont. Toevallig was ze gister hier een uurtje, en dan is het inderdaad als van ouds. Ook zij reageert niet altijd op mijn berichtjes. In het begin zat ik de hele dag achter de computer te hopen op een berichtje van haar, toen ze een keer in nederland was heb ik dat met haar besproken en toen zei ze, ik heb het veel te druk met werk en mijn leven daar, dat gaf mij inzicht. Natuurlijk heeft ze daar een leven! Ik heb het losgelaten, af en toe stuur ik een mailtje, en af en toe krijg ik er 1 terug. We kennen elkaar al bijna 24 jaar, en als ze in nederland is zien we elkaar. Soms een uur, soms een dag, ligt er net aan hoeveel tijd zei heeft, en hoeveel tijd ik heb. Ik geniet van het moment, en heb geleerd los te laten, het loopt nu eenmaal zo. Als de vriendschap in uw geval voor de vriend echt van waarde is zal hij toch af en toe contact blijven zoeken, probeer blij te zijn als hij wat laat horen. Verwacht niets meer, dan kan het ook niet tegen vallen. Succes!

    5 maanden geleden

     Reageer