puberzoon
omdenker

Puberzoon

Ageeth worstelde al een tijdje met problemen met haar zoon. Het is namelijk een enorme puber en hij lapt alle regels aan zijn laars. Straffen werkt niet en negeren vindt ze ook lastig. Ze vroeg jullie om haar te helpen haar probleem om te denken en een manier te vinden om met haar puberzoon om te gaan.

Het probleem is als volgt:

Mijn zoon van 13 jaar is ontzettend aan het puberen. Hij wil niks en als je regels stelt over bijvoorbeeld op tijd thuis zijn, lapt hij die aan zijn laars. Doet exact wat hij zelf wil. Als hij een gesprek met mij als moeder heeft, blijft hij gewoon met zijn telefoontje spelen. Hij ligt het liefst hele dag op bed om vervolgens ’s nachts met zijn telefoontje te spelen. Soms begrens ik hem, bijvoorbeeld door hem op tijd thuis te laten komen om te eten. Als hij er dan niet is en ik vervolgens straf geef door aan te geven dat hij binnen moet blijven, gaat hij finaal door het lint. Dat heeft laatst zelfs tot het inslaan van het raam van de achterdeur geleid. Het lijkt wel alsof ik hem totaal niet kan bereiken en hij zich niets van mij aantrekt. Alles is mijn schuld, zegt hij…

Negeren probeer ik wel maar wat moet ik te doen met regels waar hij zich echt aan moet houden maar dat gewoonweg niet doet? Als ik er wat van zeg en het consequenties heeft, gaat hij door het lint. Graag jullie advies bij het omdenken in deze.

Jullie reageerden weer in grote getalen om Ageeth te helpen met haar probleem. Ook kregen we een aantal reacties van jonge mensen die zich hun eigen puberteit nog goed konden herinneren en dus uit eigen ervaring spraken. Bedankt weer voor het meedenken! Om deze meedenker af te sluiten, hebben we de belangrijkste en meest voorkomende reacties samengevat.

Communicatie

In eerste instantie zochten veel mensen een oplossing op het gebied van communicatie. Volgens veel meedenkers was straffen zeker niet de oplossing voor dit probleem. Straffen werkt niet. Wat belangrijk werd gevonden, is dat Ageeth en de puberzoon met elkaar in gesprek gaan waarbij Ageeth echt goed naar haar zoon luistert. Dit gesprek moet zowel over de puber zelf als over de regels gaan. Waarom reageert haar zoon op een bepaalde manier op bepaalde situaties? Wat heeft hij nodig? In veel reacties is te lezen dat het zinvol kan zijn je kind meer autonomie en verantwoordelijkheid te geven. Begrens of bescherm hem minder en laat hem daarbij fouten maken, en laat hem daar ook van leren. Ook over de regels moet duidelijkheid zijn. Waarom leg je bepaalde regels op? Betrek jouw puber ook bij jouw beslissingen over de regels. Leg ze hem niet zomaar op, maar stel ze bijvoorbeeld samen op. Hoe denkt hij erover?

Mogelijkheden

Ook werd dit probleem door veel mensen op een mooie manier omgedacht. Veel mensen begonnen bij de basis van omdenken; kijken naar de feiten. Dat Ageeth haar zoon verslaafd was aan zijn smartphone, werd gezien als een feit en van daaruit werd gekeken hoe hiermee omgegaan kon worden. Veel meedenkers opperden dat het misschien een idee was om haar zoon via de smartphone aan te spreken, bijvoorbeeld via Whatsapp. Dit is immers de manier waarop hij tegenwoordig communiceert. In lijn hiervan zeiden veel meedenkers dat Ageeth moest meebewegen en haar zoon uiterst serieus moest nemen. Dit zou bijvoorbeeld kunnen met het te laat komen voor het eten. Is hij niet op tijd voor het eten? Prima, krijgt hij geen eten. Wil hij iets niet? Zorg er voor dat hij het ook echt met geen mogelijk kan doen. Laat hem weten dat jij weet dat hij het écht heel zwaar heeft als puber.

Ook werd genoemd dat spiegelen een goede manier zou kunnen zijn om met dit probleem om te gaan. Hou je net als je zoon niet aan de regels, neem ook niet je verantwoordelijkheid. Stop bijvoorbeeld met het wassen van zijn kleding, kom ook later thuis en maak geen eten voor hem. Wees zelf een puber. Heerlijk!

Is er wel een probleem?

Als laatste werd door sommige mensen deze kwestie niet eens als een probleem gezien. Ze stelden dat het opzoeken van grenzen hoort bij de puberteit en dat zijn gedrag dus niet meer dan normaal is. Haar zoon is bezig met zich losmaken van zijn moeder. Het mooie aan ontwikkelen is dat hij zelf zijn grenzen verkent en hierbij een eigen identiteit ontwikkelt. Er is dus geen probleem en Ageeth mag heel erg blij zijn met haar zoon die zich op een natuurlijke manier ontwikkelt tot een mooie, volwassen en zelfstandige man.

Tot slot een advies dat veel meedenkers Ageeth meegeven: Vergeet jezelf niet!

Alle meedenkers wederom bedankt voor de wijze woorden. We hebben helaas ondanks herhaalde poging niets meer vernomen van Ageeth, maar hopen van harte dat het met haar en haar zoon goed gaat.

Zit je trouwens zelf met een probleem en ben je benieuwd hoe onze meedenkers daar tegenaan kijken? We zijn weer op zoek naar nieuwe problemen om onze tanden in te zetten! Mail ons en we bekijken samen of jouw inzending geschikt is voor deze rubriek.

  • Peter

    Misschien klinkt het afgezaagd, maar ik ben wel benieuwd hoe hij met de situatie zou omgaan als hij jou was. Dus stel dat jij je niet aan jullie onderlinge afspraken zou houden (het eten is niet op tijd klaar, zijn favoriete kleren zijn niet gewassen, er is geen frisdrank in huis, etc), hoe zou hij daarmee omgaan? Daar heeft hij ongetwijfeld een mening over. Een belangrijke tip: ga niet aan jezelf twijfelen. Hoewel je nu veel weerstand krijgt, geef je hem wel levenslessen mee door duidelijkheid te creëren en afspraken te maken/bewaken. Ooit zal hij dat inzien.
     Reageer

    3 jaren geleden

    • Anoniemjeroen zegt:

      Dit is wel een zware straf werk denk ik niet echt als mijn vader dat zou doen zij ik me echt kut gaan voelen en achrwsieve reactie geven maar ik weet me wel beetje te beheersen of hij dat zou doen ??(uw zoon) Maar Gwn heel boos naar hem doen gemeen doen dan zal hij merken dat hij het fout doet en medelijden krijgen. gr de persoon die hetzelfde heeft maar dan in de ogen van een 14 jarige

      1 jaar geleden

  • Lotte

    Ik ben zelf een paar jaar terug zon onbereikbare puber geweest. Ik was boos, niemand begreep me of leek me te willen begrijpen want als ik boos werd werd ik genegeerd of probeerde ze met rationele dingen me te kalmeren waar ik nog bozer van werd. Wat ik het meest verlangde is dat mijn moeder liet zien wat ze echt voelde. Op het moment dat zij zich kwetsbaar openstelt en verwoordt wat het met haar doet wat ik zeg en ze ook echt wil weten wat het met mij doet, kan ik mijn kwetsbare kant laten zien. Dit is begonnen doordat ik ondanks mijn wantrouwen naar mijn ouders en mijn eenzaamheid over mezelf heb geleerd en daarna het gesprek met mijn ouders zelf aan ging. Hoe mooi was het geweest als mijn moeder mij had kunnen laten zien wat kwetsbaarheid is, in plaats van andersom. Wie weet is dit voor jouw zoon heel anders, maar ik weet zeker dat alleen hele gevoelige kinderen die behoefte hebben aan contact zich afsluiten en boos worden, omdat het bij hen zo hard aan komt als dat echte contact er niet is.
     Reageer

    3 jaren geleden

  • Rik

    Mijn maatje en lieve vriendin met ook pubers zegt in dit soort situaties wel eens: heb je het hem/haar zelf al gevraagd waarom hij/zij zo doet? Is het wel 'puber zijn' of toch wat anders ... Soms leid dat tot hele andere gezichtspunten en wegen tot oplossing/omgaan.
     Reageer

    3 jaren geleden

  • Elke

    Hoe leer je schrijven zoals een puber?

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Karin

    Volgens mij wordt het de hoogste tijd dat JIJ nu gaat puberen. Heb lak aan wat er aan eten op tafel komt (flikker gewoon wat in een pan en hoop dat het goed komt), zorg niet dat zijn spullen gewassen worden en ga vooral niet met hem in discussie.

    1 jaar geleden

     Reageer
    • Jolanda kraakman

      Sorry hoor , merk uit je reactie dat jij geen puberende kinderen heb!
      Stel regels en hou je eraan, hoe boos je zoon ook word. Je bent zijn moeder niet zijn vriendinnetje.
      Ga idd niet in discussie! Heeft totaal geen zin!
      Ik heb als stelregel , door de weeks telefoon mag mee naar boven, 18.00 gaat alles wat op internet kan , naar beneden, hij mag er wel op maar beperkt, half uur. Huiswerk maken.
      Mijn zoon was heel boos met deze regel, maar ziet ju ook in waarom het is.
      S6

      1 jaar geleden

  • Anoniempje

    Je moet proberen begrip te hebben en samen met je zoon er ooenhartig over praten en niet gelijk grenzen stellen probeer het kind te begrijpen

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Elin

    Voor mij ontbreekt er (behalve het duidelijke; het is een puber-verhaal) nog een heleboel informatie. Achter boosheid en verzet zitten vaak een hele hoop andere emoties zoals misschien frustratie en verdriet. Ik van "allewetende en heersende ouder" naar de rol van dom blondje/nieuwsgierige onderzoeker stappen. En dan proberen echt met hem in gesprek te gaan over wat hem dwars zit. Hij zegt dat alles jouw schuld is? Wat bedoelt hij daarmee? Vraag het hem, met oprechte interesse en openheid/nieuwsgierigheid, en ik garandeer je dat hij uiteindelijk oogcontact zal zoeken met je en zijn telefoon even aan de kant legt. Een puber blijft hij daarna nog steeds ;-), maar het contact hierover zal gaandeweg verbeteren.

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Anoniem

    Toen ik puber was bestond er nog niet zoiets als mobiele telefoon, maar geloof me ik was een opstandige puber! En dit hoort zo ook, het is namelijk een natuurlijk proces van loslaten/losmaken. Mijn ouders gingen daar belachelijk mee om (vond ik toen natuurlijk)... Inmiddels is mijn idee... Eigenlijk wel slim gedaan! Let op: ik heb zelf géén kinderen! Enkele voorbeelden: * Niet op tijd voor het eten? Jammer, zie maar hoe je aan je eten komt. * Zou je iets voor mij doen en heb je niet gedaan? Tja, dan doe ik iets anders wat ik normaal voor jou doe niet. * Luister je niet naar mij? Ik luister niet naar jou. Kortom mijn pubergedrag werd veelal gespiegeld... Natuurlijk vond ik dat belachelijk als puber zijnde, maar het werkte wel! Ik lette wel op dat ik niet te laat zou zijn voor het eten! En blijf vooral vasthouden aan de wetenschap dat het een puber is, het is een hormonaal proces waarmee hij zelf allerminst gelukkig is... Je hebt het hoe dan ook ALTIJD gedaan! Jij bent nu eenmaal de ouder! hihihi Ennehhhh... Mobiele telefoons kun je ze ook op wakker bellen overdag, héél vaak! :-D

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Sylvia Stuurman

    Ik zou hem vertellen dat je niet met deze situatie om kunt gaan, en hem vragen of hij ideeën heeft over een oplossing. Samen brainstormen dus, en dan ook werkelijk naar alle ideeën luisteren. Kinderen hebben vaak zelf hele goede ideeën.

    1 jaar geleden

     Reageer
  • K

    Ageeth, ben heel beneiuwd hoe het nu, een jaar na dato met je zoon is.. Maar vooral hoe het met jou is. Want ik geloof dat het grootste goed is dat jij het met jezelf leuk moet houden. Ook hier verzuren twee pubers met grote regelmaat ernstig de sfeer. En blijf ik mezelf maar voorhouden dat het tijdelijk is. Het blijft een feit dat ze gewoon niet willen wat jij wil.. Het soms echt compleet over grenzen heen gaan vind ik ook lastig, kan er superboos en verdrietig om worden. Ik probeer het niet te veel op de spits te drijven. Ik blijf ze mijn grenzen en de gemaakte afspraken aangeven, kort, bondig uitleggen wat en waarom en dan verder te gaan met mijn eigen dingen. Het omdenken zit hem vooral in het voor jezelf leuk maken.. Ik zing vaak ik mezelf het liedje van Randy Newman, "short people".. En met een grijns op mijn gezicht kan ik dan gewoon verder. En de mantra; "ook dit gaat voorbij". werkt ook. Blijf vooral geloven in jezelf als moeder!

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Maaike de Vries

    Een puber wil wat de opvoeder niet wil, dat is kort hoe het puberbrein werkt. Een puber zet zich af om te kunnen ontdekken wie hij is, wat hij kan en wat hij wil. Hoe meer je begrenst, om harder een puber zich zal afzetten. Draai het daarom om. Begrens hem eens de andere kant op. Laat hem alles doen wat hij wil. Niet slapen, laat thuis komen, alles eten. Sterker nog, als hij niet wil slapen, voorkom dat hij gaat slapen. Leg geen letterlijke grenzen aan, verbied niks, maar maak het hem gewoon moeilijk. Kom om het uur binnen om te controleren of hij nog wel wakker is en maak hem des noods wakker om hem eraan te herinneren dat hij niet wilde slapen. Als hij niet op de afgesproken tijd binnen is, sluit het huis af en maak hem duidelijk dat hij pas de volgende ochtend weer naar binnen kan, omdat hij graag weg wilde blijven. Als hij alleen maar hamburgers wil eten, zet dan alle groente en fruit achter slot en grendel, geef hem alleen maar hamburgers, totdat de hamburgers zijn neus uitkomen. Houd hem een spiegel voor en toon hem dat zijn gedrag niet is wat hij werkelijk wíl. Hij zal het snel genoeg zat worden en gaan inzien dat hij zichzelf geen goed doet.

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Monique

    Hallo Ageeth, Je probeert je te houden aan normen en waarden waar je zelf mee bent opgegroeid en die je wilt doorgeven aan je kinderen. Waarom zou je je aan bepaalde normen en waarden vasthouden als deze alleen maar stress en irritatie geven. Voor jou is zo'n norm en waarde het gezamenlijk aan tafel zitten eten. Ik zou zeggen denk dit om door dit op te geven. Accepteer dat niet iedereen tegelijk aan tafel zit en weg is de stress. Dit 'probleem' van het niet op tijd thuis zijn om te eten, had ik met mijn kinderen ook. Bij ons staat het eten op een vaste tijd op tafel, wie er is schuift aan. Soms zit ik alleen met mijn man aan tafel, wij vinden het dan heerlijk om lekker rustig met z'n tweetjes te eten (we hebben dit omgedacht, ipv te balen dat de kinderen er niet zijn...). Is er 1 kind, dan krijgt die alle aandacht en zijn ze er allebei, dan is het ook prima. Gemiddeld komt het ongeveer 2 keer per week voor dat we niet compleet als gezin aan tafel zitten. Doordat ik er op deze manier mee omga, ben ik rustiger en mijn kinderen ook. Je zoontje is 13 en voelt zich waarschijnlijk al heel volwassen, maar vindt waarschijnlijk dat hij als een kind wordt behandeld. Ik zou hem benaderen als een volwassene en met hem bespreken waar jij als ouder bang voor bent wat er met je kind gebeurd als hij bepaalde dingen niet of wel doet. Laat het hem inzien en laat hem met oplossingen komen. Probeer je niet te ergeren aan het feit dat hij zijn telefoon in de hand heeft als je met hem praat, wees blij dat hij met je praat! Volgens mij is er dan niets aan de hand en voor hem voelt het waarschijnlijk veilig op deze manier. Probeer altijd rustig te blijven (vind ik zelf heel moeilijk...) en reageer niet verwijtend in de communicatie (jij dit of jij dat..) zeg wat dingen met jou doen. Hopelijk heb je hier iets aan.

    2 jaren geleden

     Reageer
  • Sara

    puberen doe je om los te kunnen komen van je ouders en zelfstandiger te worden. Mijn kids (13 en 15) hebben bijvoorbeeld geen bedtijd meer en mogen 3 dagen per schooljaar spijbelen. Maar ik hou me ook niet aan hun 'regels'... zo heb ik soms geen zin in de was: dus willen ze schone kleding zullen ze toch echt zelf moeten wassen. Maar ze kunnen prima met me onderhandelen: als ze voor dat ene vak goede cijfers blijven halen: doe ik de was op tijd voor ze. Wanneer ze zich x tijd niet verslapen enz wil ik prima een x met ze naar de Mac of kook hun lievelingskostje... Ik haal 1x in de week boodschappen en daar zitten 2 zakken chips bij en x aantal frisdrank: op = op, ik hoef dus nooit te zeggen dat ze iets niet mogen... Telefoongebruik: ik communiceer vaak via whapp met ze - gaat snel, makkelijk = hun taal + (niet onbelangrijk) ze betalen zelf hun tel + abo!! Maar bovenal: communiceer met ze in taalgebruik wat ze begrijpen, in een tijdsbestek wat ze aankunnen, en op een moment wat ze uitkomt, en laat ze in alles MEEdenken in hoe het moet ...

    2 jaren geleden

     Reageer