dochter
omdenker

Ongemotiveerde dochter

Vandaag is het tijd om de meedenker van Alicia af te sluiten. Haar 17-jarige dochter hoeft bijna niet naar school, wat resulteert in veel uitslapen en luieren. Dit gedrag is een doorn in het oog van Alicia. Wij vroegen jullie om haar te helpen bij het omdenken van dit probleem. Kan dit gedrag de bedoeling worden? We vroegen ook naar ervaringen. Hoe zijn jullie met een soortgelijke situatie omgegaan? Wat hielp nu het beste?

Zo omschreef Alicia destijds haar probleem:

“Ik heb een vraag over de omgang met mijn dochter van 17 jaar. Ze heeft al een langere periode nauwelijks school en ook volgend schooljaar heeft ze maar acht uur les per week, verspreid over vier dagen. Gevolg is dat ze halve dagen in bed blijft liggen. Ze komt er op z’n vroegst om 13.30 een keer uit om vervolgens uitgebreid te gaan ontbijten en haar mobiel te gebruiken. Tegen een uur of drie gaat ze zich vervelen en depressief voelen. Met een beetje geluk gaat ze nog wat ondernemen of helpt ze na wat aandringen mee met de voorkomende klusjes. Dit is dag in en dag uit hetzelfde ondanks goede en fijne, maar ook boze en geïrriteerde gesprekken met haar. Ze is het ermee eens dat het niet gezond is en dat ze een baantje moet gaan zoeken, maar doet het niet.

Aangezien we verder allemaal hard werken in ons gezin, stoort me dit gedrag enorm. Wel de hand op houden, maar geen enkele verantwoording nemen. Ik ben geneigd niet meer voor haar te strijken en geen geld meer aan haar hobby’s enzo uit te geven. WiFi uitzetten is ook een sanctie waar ik wel eens gebruik van maak, maar het helpt allemaal niet veel. Haar eigen kamer bijhouden is al teveel gevraagd en doet ze na vele gesprekken hierover uiteindelijk wel. maar wat kost dat een energie zeg…

Heel graag jullie advies!”

Ervaringsdeskundigen

Het blijkt een onderwerp dat veel herkenning oproept. Met 77 reacties op de website en 109 reacties op Facebook hebben we in ieder geval genoeg om uit te kiezen. Tussen al deze meedenkers zitten ook ervaringsdeskundigen: ex-luierende dochters en zonen.

Esther bijvoorbeeld, is haar ouders erg dankbaar dat zij nooit over haar luierende gedrag hebben gezeurd. Ze vertelt dat ze gewoon zo ontzettend moe was, en als puber echt slaap nodig had. Op een gegeven moment wil iedereen zelfstandig zijn, en verandert het gedrag vanzelf.

Ook Jana is ervaringsdeskundige en schrijft dat ze het ongelooflijk vervelend vond als haar moeder haar veel te vrolijk kwam wekken ’s ochtends. Van uitslapen werd ze ook niet gelukkig, maar dit was iets wat ze zelf nog moest leren.

Jortia is juist jaloers op de uitslapende dochter. Met twee peutertjes geniet ze er zo van als ze even tijd voor zichzelf heeft tijdens de middagdutjes.

We lezen veel oplossingen in de reacties, die er eigenlijk op neerkomen dat Alicia haar dochter kan helpen een nieuwe hobby of bezigheid te vinden. Heeft de dochter een schop onder de kont nodig om een baantje te zoeken, zoals wordt gesuggereerd door bijvoorbeeld Lien? Of, zoals Angela voorstelt, speel Pokémon Go! Dan gaat ze er eens op uit.

Accepteren

Wij waren vooral op zoek naar de reacties die het luieren van de dochter loslieten als probleem. Dit is nu eenmaal het geval, kan het juist mogelijkheden opleveren?

Dorien gaf aan dat haar huidige talenten benut kunnen worden. Zit ze de hele dag op haar telefoon? Misschien kan ze Alicia helpen met het opzoeken van informatie of het uitleggen van een app. Dit scheelt jou tijd en zij is er goed in. Ook ontbijt ze zeer uitgebreid, kan ze dan misschien meteen wat lunchpakketjes voor de rest van de familie maken? Of wat snijwerk doen voor het diner?

Ook werd door meerdere mensen verwezen naar het filmpje van Berthold over de lakse puberzoon:

Laura is zelfs naar een van onze theatershows geweest:

Uit de show “Lastige kinderen? Heb jij even geluk!” Stop met opvoeden. Stop met van haar te verlangen wat goed is voor later. Maar kijk naar wat goed is voor in het NU. Luier eens een dagje (of meer) met haar mee en kijk eens of er dan vanzelf een gesprek opgang komt, waardoor je er achter kan komen waarom ze zo doet. Wie weet levert dat verhelderend inzicht op. Meer dan trekken aan een dood paard…

Spiegelen

Meerdere keren werd geopperd om Alicia het gedrag van haar dochter te laten spiegelen. Ga ernaast liggen en geniet samen oprecht van dit gedrag. Zo kan er meer echt contact ontstaan tussen moeder en dochter. Pim zei bijvoorbeeld:

Leuke reacties hieronder, maar het zijn oplossingen, geen omdenkers. Wellicht helpt hier de strategie van het rolverwisselen in combinatie met collaboreren. Maak van haar een partner en ga met haar mee in haar gedrag, kopieer haar, spiegel haar en doe hetzelfde als zij: laat opstaan, luieren, lang ontbijten, niet werken, geen klusjes, niet strijken, laat de boel lekker een tijdje verslonsen en ga “klagen” over hoe slecht het huishouden gedaan wordt. Ga flink tekeer tegen al die ijverige pubers die zo hard werken voor een zakcentje en zeik dat gedrag af. Ga samen op de bank zitten luieren en geniet van het feit dat je zo lekker kunt luieren. Niet opgeven, vooral lang volhouden en zorg dat het dusdanig oploopt dat zij de eerste is die er iets aan gaat doen en haar gedrag verandert. Blijf je rol dan nog even volhouden en als er meermalen acties door haar zijn uitgevoerd, begin je met belonen daarvan. Succes!

De reactie van Alicia

We hebben natuurlijk ook aan Alicia gevraagd of zie iets aan jullie reacties gehad heeft en hoe het nu met haar dochter gaat. Hieronder haar reactie:

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de uiteenlopende reacties en tips die gegeven zijn.

Ik kwam veel adviezen tegen die we al hadden toegepast, maar er zaten ook eyeopeners bij die mij hebben geleerd anders naar de situatie te kijken en naar de verwachtingen die ik heb van mijn dochter.

Het laatste schooljaar van HAVO 5 heeft onze dochter niet kunnen afmaken door deze situatie, dit hoopt ze het huidige schooljaar te doen. Ze heeft deze extra tijd nodig om dingen op een rijtje te zetten.

Inmiddels is ze ook bij professionele hulpverlening beland waar ze nu ondersteuning krijgt in het plannen van haar afspraken en dagindeling.

We hebben het advies van Lien opgevolgd en onze dochter ook voor de keuze gesteld om thuis te werken of een betaalde baan te zoeken.

Dit heeft haar enorm geholpen, ze heeft gesolliciteerd en heeft een baan. Hierdoor is ze gemotiveerd om uit bed te komen, het geld wat ze verdiend kan ze leuke dingen mee doen, ze ontmoet andere mensen en staat veel positiever in het leven.

Ze houdt best haar lange uitslaap dagen en blijft de rommelkont, maar dit is geen punt van ergernis meer. Deels omdat ik anders naar de situatie ben gaan kijken, maar vooral ook omdat ik zie dat onze dochter nu gelukkiger, blijer en positiever is geworden.

Ze wil voorlopig nog gebruik maken van de professionele ondersteuning, er zijn best lastige momenten waarop ze zelf aangeeft dat ze voelt dat ze terugvalt in somberheid en depressie.

Ze herkent de signalen nu en heeft geleerd dat teveel in haar hoofd en agenda haar lamslaat. Om die reden moeten we nu zelfs haar helpen op de rem te trappen en niet te veel hooi op de vork te nemen.

In de reacties las ik ook regelmatig de adviezen terug om te investeren in een goed contact, het doen van leuke dingen en de ontspanning zoeken.

Ondanks de zorgen en ergernissen die er waren hebben we deze momenten veelvuldig gehad. De band was en is sterk en warm en het is heerlijk om nu een dochter te zien die weer geniet van de gewone dingen en van haar persoonlijke groei naar volwassenheid.

Ook onder andere de reactie van Jana en Esther als ervaringsdeskundigen waren fijn om te lezen, hoe zij terugkijken op een soortgelijke periode en nu in het leven staan.

Wat ik vooral geleerd heb? Relativeren, vertrouwen dat het wel goed komt en loslaten…

Iedereen bedankt voor het meedenken!

Bedankt weer voor het meedenken allemaal. Heb je zin in meer meedenkers? Binnenkort vind je op onze website weer een paar kersverse problemen. Alle lopende casussen vind je hier. Schroom je ook vooral niet om je eigen meedenkverhaal in te sturen.

  • Marieke

    Heerlijk! Tijd voor jou om je dochter de belangrijkste levensles te geven. Namelijk zelf haar leven laten ervaren en laten ervaren dat voor jezelf zorgen en goed kunnen zorgen je je hele leven helpt om het leven aan te kunnen. Haar zelfvertrouwen te geven omdat ze zelfstandig kan leven...en nu nog in een beschermde omgeving. Dus hop stoppen met voor haar te zorgen, zakgeld te betalen, de was te doen, preken te geven, uit bd te halen of anderzins. Ze is zeventien en kan de knoppen van de wasmachine zelf bedienen en dat geldt voor alles. Leer haar verantwoordelijkheid door zelf niets maar dan ook niets meer voor haar te doen. Dan komt iemand vanzelf in beweging.
    Betreft de gezamelijke ruimtes corveetaken en anders niet meeeten. 1 dag per week koken...
    Stel je voor dat ze dit allemaal moet leren als ze op zichzelf woont, naast werk of een studie...dan wordt het extra zwaar voor haar. Dus je helpt haar door niets te doen en taken te geven in huis met consequenties als ze het niet doet.
    Tuurlijk kost het even negatieve energie, maar dat is nu ook het geval. Patronen doorbreken kost tijd maar, geloof mij, het is een verandeming als het veranderd!
    Succesen sterkte...jouw/jullie dak dus zolang iemand thuis woont bepalen de ouders. Je helpt haar door haar ervaring nu te laten opdoen. Het is niet zielig of anderzins...het is een kind steunen op de weg naar volwassnheid.
     Reageer

    10 maanden geleden

  • Eva

    Het plannen, uitvoeren en overzicht houden zijn veelal frontaal kwab functies van de hersenen. Dit zijn complexe neurologische banen welke als laatste van het brein volledig ontwikkeld zijn. Dit proces van volledige ontwikkeling kan wel duren tot halverwege de 20er jaren. Pas dan is er optimale planning, organisatie, overzicht bereikt. Ik kan me voorstellen dat als je weinig structuur ervaart maar nog niet de volledig juiste interne equipment hebt om het zelf te organiseren dat je daar flink moedeloos van wordt. Gelukkig zal dit nog verder ontwikkelen en zal dit te weten haar zelf ook ruimte en begrip geven over de situatie. Over een paar jaar zijn haar vaardigheden verder versterkt. Tis ook niet niks, zo'n ontwikkelende brein..!
     Reageer

    8 maanden geleden

  • Dorien

    Misschien is het wel écht omdenken om haar huidige 'talenten' te benutten... Zit ze de hele dag op haar telefoon? Dan kun je haar ook vragen of ze jou misschien wil helpen met het opzoeken van X/Y/Z of het uitleggen van een app o.i.d. Scheelt jou tijd en zij is er goed in :) Blijkbaar is een uitgebreid ontbijt onderdeel van de routine, misschien kan ze tijdens dit proces ook wat dingen klaar maken voor de rest van de familie? Lunchpakketjes of vast wat snijwerk voor het diner. Heeft ze weinig school, dan kan je haar misschien helpen met het kiezen van een ander leuk 'ontwikkelproces'. Een nieuwe hobby (schilderen/fotograferen/bloggen/etc) of sport leren bijvoorbeeld. Dan kan ze tóch nieuwe dingen leren én heeft ze wat te doen. Wel belangrijk dat het een leuke ontdekkingsreis is i.p.v. een nieuwe verplichting. En dat bijhouden van die kamer....ik begrijp nooit zo goed waarom dat zo'n issue is. Laat het maar een keer escaleren tot ze beschimmeld brood onder haar bed vindt en geen schone kleding meer in de kast heeft. Ze kan heus zelf wel bedenken dat ze daar dan wat mee moet. Dat ze dat op een ander tempo doet dan jij graag wil maakt het niet meteen slecht. Ik wil ook nog even opmerken dat je wel alert moet blijven op signalen van een echte depressie, want dán zou ik toch even een bezoek brengen aan de huisarts.
     Reageer

    10 maanden geleden

  • Anoniem

    Misschien wat laat, maar ik was ook zo'n puber en de belangrijkste les die ik geleerd heb, is er een die me nog steeds bij staat. Mijn ouders zijn gescheiden en beiden waren ze het niet eens met de rommel in mijn kamer. Mijn moeder klaagde vooral; beginnend met de ergernis over de rommel en eindigend met mijn gebrek aan inzet, bijkomende luiheid en nalatigheid in mijn leven. Dit had tot gevolg dat ik na flinke ruzies en opstandig gedrag bij mijn vader ben gaan wonen. Denk maar niet dat mijn kamer er in die tussentijd netter van is geworden of dat ik Mn moeder met klusjes hielp. Toen ik bij mijn vader ben gaan wonen en ook hij problemen had met de rommel in mijn kamer, koos hij ervoor om de volgende strategie toe te passen: "Es, ik wil graag dat je kamer netjes is. Dit heeft alleen maar voordelen zoals .... Maar als jij op je 19e nog steeds niet geleerd heb hoe jij je kamer op moet ruimen, dan leer ik je dat gewoon. Dan ga ik daar iedere week op zaterdagochtend tijd voor maken." En hier zit het omdenken hem in: hij ging er niet vanuit dat ik lui was of dat ik een prioriteitsprobleem had, maar hij zocht de oorzaak en oplossing bij zichzelf. Hij ging er vanuit dat in 19 jaar tijd gewoon nooit van Mn moeder en hem geleerd had hoe het moest dus hoe kon het ook anders dan een puinhoop zijn. Mijn reactie daarop was dat het onzin was dat ik als 19-jarige Mn kamer niet op kon ruimen, natuurlijk kon ik dat wel... ik zou het laten zien! Bovendien was ik nogal gehecht aan Mn privacy; ik had niks te verbergen, maar toch waren het mijn spullen waar mijn vader niks over te zeggen had. Uiteraard had ik zo nu en dan nog wel eens een herinnering nodig aan het aanbod van Mn vader om onder zijn begeleiding mijn kamer weer eens op te ruimen, maar wetend dat hij ook echt tijd zou maken om mij te leren hoe ik mn kamer netjes zou houden, zorgde ik er in reactie wel steeds voor dat het bewoonbaar bleef. Hij heeft me daar echter nooit bij hoeven helpen en ruzies hebben we er niet over gehad.

    7 maanden geleden

     Reageer
  • Eva

    Het plannen, uitvoeren en overzicht houden zijn veelal frontaal kwab functies van de hersenen. Dit zijn complexe neurologische banen welke als laatste van het brein volledig ontwikkeld zijn. Dit proces van volledige ontwikkeling kan wel duren tot halverwege de 20er jaren. Pas dan is er optimale planning, organisatie, overzicht bereikt. Ik kan me voorstellen dat als je weinig structuur ervaart maar nog niet de volledig juiste interne equipment hebt om het zelf te organiseren dat je daar flink moedeloos van wordt. Gelukkig zal dit nog verder ontwikkelen en zal dit te weten haar zelf ook ruimte en begrip geven over de situatie. Over een paar jaar zijn haar vaardigheden verder versterkt. Tis ook niet niks, zo'n ontwikkelende brein..!

    8 maanden geleden

     Reageer
  • Roos Bonnier

    Een doelloze, eenzame en depressieve dochter. Dat lijkt me vooral voor haar niet makkelijk. Als moeder zou ik steunen waar mogelijk: niet alleen zeggen dat je van haar houdt, tevens iedere dag laten zien dat je onvoorwaardelijk van haar houdt: vb haar vriendinnen van vroeger uitnodigen en een verrassingsfeestje organiseren voor haar en/ of met haar dingen doen die zij leuk vindt, met haar lachen, ze verdient een ontspannen leven! Mocht ze hier niet goed op reageren en ze blijft somber en in bed hangen: ga dan samen met haar naar huisarts voor verwijzing psycholoog ivm mogelijke depressie.

    8 maanden geleden

     Reageer
  • Tess

    Ik heb zelf in dezelfde situatie als uw dochter gezeten. Ook ik had mijn examens gehad, en koos voor een tussenjaar. Ik had op dat moment nog geen baantje en had dus geen doel. Ik denk dat het belangrijk is om haar aan te sporen een doel te vinden. Dit hoeft niet perse in de vorm van een baantje te zijn, maar kan ook bijvoorbeeld een nieuwe hobby zijn. Mijn familie heeft mij in die tijd aangespoort om elke morgen mee te helpen met het verzorgen van onze paarden. Zo moest ik er elke morgen wat vroeger uit en had ik een grote verantwoordelijkheid. In mijn geval heeft een nieuw doel zoeken echt geholpen. Een jaar geleden kon ik amper iets zelf en nu woon ik op mijzelf in een ander land! Geef haar liefde en spoor haar aan. Succes!

    8 maanden geleden

     Reageer
  • luisa

    I had the same situation with my daughter. She was just vegetating, permanently in a bad mood or sleeping. She wanted to go on a international help programm but didn't take any initiative or search for a position. I gave her a fixed time to leave as planned or to take up a job ( for which I had a contact) . In no time she decided to join a project in Bolivia, left for a few months, travelled also with a friend and came back energised and confident. Chose to go to University and is enthusiastically studying now. They are scared and don't know what to do. Some pushing helps them try and learn from the experiences. Good luck!

    9 maanden geleden

     Reageer
  • Stephanie

    Het probleem in deze is volgens mij dat jij je aan haar gedrag stoort. Haar gedrag valt niet binnen jouw kader. Als je jouw kader oprekt heb je geen issue meer. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat je geen regels mag hebben. Misschien helpt het als je haar net als vroeger aan de hand neemt bij het zoeken naar werk. Succesvolle voorbeelden kunnen ook verlammend werken.

    9 maanden geleden

     Reageer
  • Henry

    Ik heb geleerd dat het verschil tussen een plan en een doel is dat je er concreet een tijdspad aan koppelt. Ik vind het goed om te lezen dat ze een baan zou willen zoeken. Kun je haar vragen wat zij vindt dat er moet gebeuren om dit doel te bereiken. Wanneer wil ze een baan hebben en wat wil ze hiervoor gaan doen? Wat kan ze met het verdiende geld doen?

    9 maanden geleden

     Reageer
  • Monique

    Wat me intrigeert in je verhaal is dat de rest van het gezin allemaal zo hard werkt. Wat als jullie dochter je laat zien dat een beetje meer ontspannen helemaal geen kwaad kan...? En wat zou er gebeuren als je dat advies opvolgt, dat je daar iets mee doet? En verder: verveling die leidt tot depressie is weinig functioneel als dat te lang duurt. Kun je haar helpen haar eigen doelen te vinden? Iets waarvoor ze wil gaan, waar ze voldoende ontspanning en eigen ruimte in vindt? Een begin maken met succeservaringen op een gebied dat voor háár belangrijk is.

    9 maanden geleden

     Reageer
  • Dorien

    Misschien is het wel écht omdenken om haar huidige 'talenten' te benutten... Zit ze de hele dag op haar telefoon? Dan kun je haar ook vragen of ze jou misschien wil helpen met het opzoeken van X/Y/Z of het uitleggen van een app o.i.d. Scheelt jou tijd en zij is er goed in :) Blijkbaar is een uitgebreid ontbijt onderdeel van de routine, misschien kan ze tijdens dit proces ook wat dingen klaar maken voor de rest van de familie? Lunchpakketjes of vast wat snijwerk voor het diner. Heeft ze weinig school, dan kan je haar misschien helpen met het kiezen van een ander leuk 'ontwikkelproces'. Een nieuwe hobby (schilderen/fotograferen/bloggen/etc) of sport leren bijvoorbeeld. Dan kan ze tóch nieuwe dingen leren én heeft ze wat te doen. Wel belangrijk dat het een leuke ontdekkingsreis is i.p.v. een nieuwe verplichting. En dat bijhouden van die kamer....ik begrijp nooit zo goed waarom dat zo'n issue is. Laat het maar een keer escaleren tot ze beschimmeld brood onder haar bed vindt en geen schone kleding meer in de kast heeft. Ze kan heus zelf wel bedenken dat ze daar dan wat mee moet. Dat ze dat op een ander tempo doet dan jij graag wil maakt het niet meteen slecht. Ik wil ook nog even opmerken dat je wel alert moet blijven op signalen van een echte depressie, want dán zou ik toch even een bezoek brengen aan de huisarts.

    10 maanden geleden

     Reageer
  • Jasper

    Ik was enkele jaren geleden in de zelfde situatie, maar dan aan de andere kant van de medaille. Het even niet weten wat je wil doen, is heel normaal als tiener zijnde. Je zit in een periode dat veel dingen veranderen, je vrienden, je school, enzovoorts. Bovendien heeft het zoals je misschien al door heb niet zoveel zin om haar telkens proberen te motiveren of bepaalde verantwoordelijk heden op te dringen. Ik zou zeggen; Laat het deels over aan haar, probeer haar te faciliteren voor keuzes die ze moet maken, en kijk ook zeker naar wat ze wel goed doet, want dat ontbreekt ook nog een beetje in je verhaal zo te zien. Plan een keer wat leuks in en laat je dochter bepalen wat, probeer gesprekken over verantwoordelijk heden te vermijden. Je zou het veel beter over dingen zoals haar passie of visie kunnen hebben. Laat haar timmeren aan haar weg en jij kunt daarin prima de faciliterende rol spelen.

    10 maanden geleden

     Reageer
    • carla

      helemaal mee eens. Als moeder alles geprobeerd met negatief effect behalve bij wat jij opnoemt. En me realiseren dat ze echt niet tegen mij zijn of me dwars willen zitten. HEt is een fase en die gaat vast een keer voorbij. Wat overigens al blijkt uit jouw reactie.

      9 maanden geleden

    • carla

      helemaal mee eens. Als moeder alles geprobeerd met negatief effect behalve bij wat jij opnoemt. En me realiseren dat ze echt niet tegen mij zijn of me dwars willen zitten. HEt is een fase en die gaat vast een keer voorbij. Wat overigens al blijkt uit jouw reactie.

      9 maanden geleden