niet naar school
omdenker

Niet naar school

Hanneke had jullie hulp nodig. Haar 10-jarige zoontje wilde niet naar school en ze zat zo vast in dat probleem dat ze er zelf niet meer zo goed op een andere manier naar kon kijken. Gelukkig konden jullie dat wel. Jullie dachten in grote getale met haar mee en daar heeft Hanneke zeker iets aan gehad. Hieronder haar reactie.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en bijna aan het einde van de zomervakantie (die overigens extreem relaxed was, dit in tegenstelling tot andere jaren!). En wat een reacties! Ik was er echt door aangedaan, sommige reacties raakten me heel erg. Vooral die reacties waarin naar voren kwam dat we trots op hem moeten zijn en dat hij een bijzonder kind is. Dat heeft me echt geholpen met omdenken over mijn eigen kind! Eigenlijk wist ik het wel maar als je een kind hebt dat niet zo makkelijk meegaat met de stroom (we hebben ook een kind dat “probleemloos” door het leven huppelt en wel met alle stromen mee zwemt, dus we weten ook hoe dat is!) kom je snel met allerlei instanties in aanraking die gaan roepen dat het zo niet meer gaat en dat je kind niet in orde is. Maar ook met mensen die ongenuanceerd hun mening geven over jou of je kind. En ik ging twijfelen aan mezelf en erger, aan mijn zoon. Op een gegeven moment stonden wij als ouders, zonder dat we dat zelf doorhadden of wilden, samen met onder andere school en therapeuten, tegenover onze zoon. Door een paar dingen, waaronder de reacties op deze meedenker, konden we het weer helderder zien. Een van de belangrijkste dingen was dat we ons realiseerden dat onze zoon, die inmiddels 11 is, het allemaal niet doet om ons het leven zuur te maken, hij kan niet anders! Die simpele gedachte waren we in het heetst van de strijd vergeten… Hij heeft het het zwaarst van allemaal.

Onze zoon is overigens in Duitsland opgegroeid, zijn vader is Duits, dus het Duitse schoolsysteem is niet vreemd voor hem. Daar kwamen de problemen dus niet vandaan. Maar hij is wel een autonoom kind, altijd geweest, en dat past in een Duits schoolsysteem denk ik wel minder dan in Nederland. We hebben dan ook besloten hem vanaf volgend schooljaar in Nederland naar school te laten gaan. We hebben een heel goede school gevonden, niet al te ver bij ons vandaan en we hebben goede hoop dat hij daar beter op zijn plek zal zijn en dat er beter gekeken gaat worden naar wat hij kan in plaats van naar wat hij niet kan.

Ook hebben we in Nederland een uitgebreid intelligentie onderzoek laten doen en daar kwam een heleboel uit. Hij is niet hoogbegaafd maar hij heeft wel een disharmonisch profiel, zoals dat heet. Op sommige onderdelen scoorde hij bovengemiddeld hoog, op anderen onder het gemiddelde. We hadden al een diagnose Asperger maar ook AD(H)D achtige dingen spelen een rol vermoeden wij. De symptoom overlap tussen beide is erg groot dus dat is ook niet goed van elkaar te scheiden en misschien is het ook eigenlijk helemaal niet zo belangrijk welk label je eraan hangt. Alleen om hulp te krijgen heb je hier in Duitsland een diagnose nodig. Maar die diagnose heeft ons jammergenoeg niet echt geholpen – ik had gehoopt van wel – omdat mensen (school, therapeuten) HEM niet meer zagen, maar alleen nog maar ‘een Asperger jongen’. En hij is zoveel meer dan dat. De standaard Asperger symptomen zoals geen oogcontact maken, geen emoties kunnen lezen, de nerd die alleen op het schoolplein zit etc., al die dingen gaan voor onze zoon niet of nauwelijks op. Hij is geen klassieke Asperger jongen. Sociaal heeft hij het niet extreem moeilijk, hij heeft vriendjes, hij kijkt mensen aan, hij kan emoties lezen. Dus daardoor werd hij eigenlijk nog minder begrepen en ik moest steeds de therapeuten uitleggen dat ze hem die dingen niet hoefden te leren want dat daar niet het probleem zat. Wij hebben verschillende psychologen en therapieën geprobeerd maar we zijn nu eerst maar met alles gestopt omdat we geen centimeter opschoten. Dat heeft hem heel erg veel rust gegeven. Dat waren voor hem nog meer volwassenen die, naar zijn gevoel, van alles van hem wilden. Ik en mijn man gaan wel nog naar een psycholoog/coach en dat helpt ons allemaal!

Wij denken dat vooral overprikkeling een groot ding is bij hem, hij ziet en hoort alles en alles komt ongefilterd bij hem binnen en daardoor is hij soms heel erg druk of sluit zich juist af. En hij is, zoals gezegd, erg autonoom. Wat wij als ouders overigens geen slechte eigenschap vinden, dat zijn we zelf waarschijnlijk ook. Alleen is het een wat onhandige eigenschap als kind in een (zoals iemand het heel mooi in een reactie noemde) ‘one size fits all’ schoolsysteem…

En nu is het afwachten hoe het op de nieuwe school gaat. De verandering zal niet makkelijk zijn, maar we hebben goede hoop dat hij weer plezier gaat krijgen in leren, want dat is eigenlijk het belangrijkste! Ik zal jullie over een tijdje laten weten hoe het gaat.

Bedankt iedereen voor de soms prachtige reacties, ik heb er echt iets aan gehad!

We vroegen Hanneke naar de reactie waar ze het meest aan gehad heeft, omdat we die meedenker altijd belonen met een boek. Ze vond het erg lastig en nomineerde er een aantal. Uiteindelijk hebben wij gekozen voor de reactie van Annelies omdat ook wij in de het verhaal van Hanneke vooral een jongen zien met prachtige eigenschappen zoals wilskracht en autonomie. Je krijgt mail van ons Annelies.

We willen jullie allemaal weer heel hartelijk bedanken voor alle reacties. Zin in meer meedenkers? Alle lopende casussen vind je hier!

  • Karina

    Ga mee in zijn wil om niets te doen. Koop een geranium en zet hem op een stoel. Zeg: " als je later niet wilt werken, dan kan je er nu beter alvast mee beginnen, ga maar lekker zitten" Computeren is werk en van spelen kan je leren dus dat doe je dan maar niet meer.
     Reageer

    2 jaren geleden

    • Denice zegt:

      ik ben het hier volkomen mee eens. Licht wel even de school in en evt de leerplichtambtenaar. En volhouden als het na drie dagen gaat vervelen. Niets doen doe tenminste 2x 5 dagen, toch?

      2 jaren geleden

    • Anoniem zegt:

      Super tip!!!

      2 jaren geleden

    • Anoniem zegt:

      Super tip!!!

      2 jaren geleden

    • Wendy zegt:

      geweldige tip! En gezien omdenken ook zeer toepasselijk!! Positief opvoeden.. Denk ook dat dat beter werk! Dwingen werkt niet, dat is met veel dingen

      2 jaren geleden

    • Wendy zegt:

      geweldige tip! En gezien omdenken ook zeer toepasselijk!! Positief opvoeden.. Denk ook dat dat beter werk! Dwingen werkt niet, dat is met veel dingen

      2 jaren geleden

    • Gera zegt:

      Ge-wel-dig

      2 jaren geleden

    • Anoniem zegt:

      Geweldig!!

      2 jaren geleden

  • Moeder

    ...als het écht alleen ligt aan zijn instelling..., dan verdient hij een dikke reality check: Een week helpen bij de voedselbank, een week bij de daklozen opvang, als vrijwilliger bij de kinderafdeling van het ziekenhuis waar kindjes met terminale ziektes nog hun stinkende best doen om toch mee te doen met school. En ouders..., schaam je dat je het zover hebt laten komen, leer er van, en neem verantwoordelijkheid voor de opvoeding. Of wachten jullie ook af tot iemand het voor je komt oplossen? Het is namelijk geen toeval dat je kind zo passief is. In de meeste gevallen is je kind een spiegel van je eigen tekortkomingen.
     Reageer

    2 jaren geleden

    • Anoniem zegt:

      dat is wel erg kort door de bocht. je weet het voorgaande traject niet. dus meteen de ouders de schuld geven is erg makkelijk en kortzichtig. misschien is er wel wat anders aan de hand, andere zaken in je mail zouden wel goed zijn: een reality check....

      2 jaren geleden

    • Anoniem zegt:

      Wow wat een negatief bericht

      2 jaren geleden

    • Jacob zegt:

      Chapeau! Uw reactie is een schoolvoorbeeld van omdenken. Fantastisch, een kind van tien jaar gewoon aan de arbeid. Dat zouden ze in meer landen moeten doen.

      2 jaren geleden

    • Jacob zegt:

      Chapeau! Uw reactie is een schoolvoorbeeld van omdenken. Fantastisch, een kind van tien jaar gewoon aan de arbeid. Dat zouden ze in meer landen moeten doen.

      2 jaren geleden

    • Marieke zegt:

      Dat mag je niet zo zeggen. Vind het wel heel makkelijk om zoiets te roepen. Het kind geeft met zijn gedrag iets aan. Het is te moeilijk, te makkelijk, misschien moeite met sociale contacten. Kan vanalles zijn. Ik woon zelf ook in Duitsland, kinderen gaan hier naar school en we zijn super tevreden. In zo'n geval zou ik misschien mijn kind toch eens een dag laten meelopen op een NL school. De vakanties lopen niet gelijk dus dat is makkelijk te organiseren. Wie weet zit daar een oplossing. OMDENKEN is ook meedenken en niet met een moraliserend vingertje wijzen. Deze ouders hebben het waarschijnlijk al moeilijk genoeg!

      2 jaren geleden

    • Anaclara zegt:

      Deze reactie (van moeder) vind ik ook wel erg kort door de bocht... Ik zou benieuwd zijn naar de beleving van je zoon op school. Wat vindt hij eigenlijk van school? Veel creatieve kids raken in onze scholen het contact met zichzelf kwijt en/of zien niet het verband tussen dat wat je op school leert en de buiten wereld. Waarbij ik overigens moet zeggen dat dat ook voor veel volwassenen lastig is... Dus dat ik me daar ook van alles bij kan voorstellen. Vraag je zoon naar wat hij graag doet, naar wat hij graag zou willen leren, niet later, maar nu. Wat krijgt hij daarvan op school, wat daar buiten?

      2 jaren geleden

    • Flowerpower zegt:

      Wat lijkt het me een zware last om zo veroordelend door het leven te gaan. Wie weet mist deze jongen zijn sociale omgeving, de aansluiting bij leeftijdsgenoten die zijn taal spreken. Deze tien jarige jongen woont plotseling in een ander land, ookal is dat vlak over de grens. Een land met een ander schoolsysteem waarin hij ineens van alles moet. Steun, begrip en tijd om te wennen lijken me belangrijke begrippen. Het gaat niet om de dagen school die hij nu mist, maar over het vertrouwen dat hij kan rekenen op zijn ouders. Ook als hij het moeilijk heeft. Dat zal hem vast een gelukkiger mens maken.

      2 jaren geleden

    • henry den neijsel zegt:

      beste Moeder, kan me helemaal vinden in jouw zienswijze, het komt zeker niet uit de lucht vallen, vaak is het echt zo ouders zo kind.

      2 jaren geleden

    • inge zegt:

      Het tweede deel van je reactie is weinig hulpvol.

      2 jaren geleden

    • Martine zegt:

      Hallo?! Ouders die zich zo kwetsbaar opstellen en zo veel moeite doen om een passende oplossing te vinden verdienen niet om zo'n oordeel naar het hoofd geslingerd te krijgen van een andere ouder. Die waarschijnlijk het geluk heeft dat haar kinderen niet boven het maaiveld uit steken, waardoor opvoeden ook niet extreem lastig is.

      2 jaren geleden

  • Chris

    Geen omdenkgedachte, maar een vraag. Zit hij wel op het juiste nivo? Misschien een capaciteiten test laten doen bij een ervaren kinderpsycholoog? Misschien zit hij op een te hoog of te laag onderwijsnivo? Dat kan behoorlijk demotiveren...
     Reageer

    2 jaren geleden

    • Eline zegt:

      Hier sluit ik mij (uit eigen ervaring) volledig bij aan. Dit is een veelvoorkomend probleem bij hoogbegaafdheid, zelfs in bepaalde opzichten een onderdeel ervan. Een specialist op dit gebied (bijvoorbeeld pedagoog of therapeut die hier heel veel van af weet) zou hierbij moeten kunnen helpen! Maar zoek dan ook echt iemand die hier zijn specialisme van heeft gemaakt... Raad ik aan :)

      2 jaren geleden

  • Marjolein

    Wij hebben momenteel een probleem op school met onze 8 jarige zoon hij doet nu groep 4 voor het tweede jaar maar in deze klas werkt het gewoon niet, hij wil in de klas niet werken doet een hele week over een toestel waarvan hij die eigenlijk binnen 2 dagen moet afzeggen, driftbuien op school de juf weet het niet meer en eerlijk gezegd wij ook niet. Thuis gaat het goed en hij zegt zelf dat het goed gaat op school en het is niet zo dat hij niet naar school wil. Ik zit nu een beetje met mijn handen in het haar doordat ik geen idee heb wat ik nu voor stappen moet ondernemen. Andere school zoeken of lost dat niks op. Ik weet het niet meer

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Rachel

    Ik zal graag in contact willen komen met mensen die hetzelfde probleem hebben meegemaakt, ik zit met mijn tien jarige zoon nu in het beginstadion, hij wil niet naar school, krijgt binnenkort onderzoeken, en hulp / begrip vanuit school is er niet. Ik zal graag ervaringen willen delen. Groeten Rachel photorachel@outlook.com

    1 jaar geleden

     Reageer
  • johanna

    Ik heb bovenstaande situatie ook meegemaakt met mijn middelste zoon. De school had een probleem met hem omdat hij soms niet deed wat zij wilden. Hij vond de lessen niet interessant, hij was wel graag met de praktijk bezig. Hij kan ook ontzettend goed leren als hij wil, maar vind het saai. Hij heeft allerlei testen en hulpverlening gehad. Eerst was hij depressief maar een jaar later moest hij opnieuw getest worden van school, had hij ineens pdd-nos. Ik ben in alles niet mee gegaan en heb hem gesteund. Zelfs met de psycholoog naar school geweest hij hij begeleidt moest worden. De school deed hier niets mee. Het bleek ook dat hij al 4 jaar ontzettend gepest werd en in groep 8 stond hij altijd alleen in een hoekje waar ze hem vanuit de zijkant stonden uit te dagen. Daar kan hij even tegen maar na lang uitdagen kunnen ze een schop of klap terug verwachten. Maar hij mocht niks doen om zich te beschermen ven school en jeugdzorg en de leraren deden er niets tegen zodat hij zich veilig kon voelen. Hem naar een andere school doen mocht ook niet van jeugdzorg. De jongste die het allemaal ook mee moest maken heeft hier heel erg onder geleden want hij is gek op zijn broer. We hebben de rit uitgezeten, en bij de laatste dag heb ik zijn juf gezegd, weet u wel hoe erg de jongste het heeft gevonden dat zijn broer zo gepest werd en er niets tegen werd gedaan, dat hij vaak gehuild heeft? ze heeft er niets op gezegd en ging er vandoor.Laf vind ik dat. Mijn zoon zit op het voortgezet Basis hij kon hoger maar omdat ik wist dat hij liever praktijk deed dus laat ik hem daar. Hij zit nu in de derde, ik heb ook anderhalf jaar moeten vechten met deze school omdat ze hem niet begrepen. Ik heb heel wat gesprekken gehad met het zorgteam en leerplicht ambtenaar erbij, de school wilde hem naar een heropvoed school sturen. Ik heb dit tegen weten te houden met goede onderbouwde argumenten, ik vond dat hij daar niet op thuis hoorde. Hij heeft voor de zomervakantie opnieuw een gesprek met de psycholoog gehad omdat school dit perse wilde. Er kwam gewoon hetzelfde uit, hij ging ook gewoon over hij had te goede punten. De psycholoog heeft aangegeven hoe om te gaan met mijn zoon. Het probleem is dat scholen zeggen het te begrijpen en er vervolgens niets mee doen, ze hebben het te druk en geen tijd. Het lag bij hem vooral aan een juf die hem niet moest. Dit jaar heeft hij de problemen niet, er is nog wel onbegrip hij heeft een verslag niet ingeleverd omdat het 400 woorden moest zijn en hij had er maar 175 meer kon hij niet bedenken. Hij vond dat het niet klopte met het aantal en daarom heeft hij het niet ingeleverd. Omdat hij Pdd-nos heeft hadden ze kunnen zeggen dat het ook goed is maar nu heeft hij een 1 en een waarschuwing dat hij zo niet naar 4 gaat. Dus weer druk van dat je het niet goed doet en bestraft moet worden. Het is voor mij ook heel zwaar hem voortdurend te motiveren en erop te letten dat hij niets verkeerd doet omdat de school anders in de stress schiet. De ene leraar is de andere niet en met sommige kan hij heel goed overweg en doet hij goed zijn best. Degene die er niet zo'n probleem van maken als hij iets niet af heeft of geen zin om op te letten. De meeste reacties hieronder zijn zo fout, er is totaal geen begrip voor het kind, je moet maar meelopen met de meute dan ben je goed en bereik je wat. Van alle drie de kinderen die ik heb is hij de meest sociale en liefste jongen, die bijna alles goed vind en zijn weg gevonden heeft op de school doordat hij vrienden kreeg. Dat was heel belangrijk voor hem, geaccepteerd worden en erbij horen. Daar doet hij nu zijn best voor dat hij op de school kan blijven. Maar soms lukt het niet en daar zou de school begrip voor moeten opbrengen, alleen zijn de meeste de menselijkheid uit het oog verloren vind ik. Er word niet gekeken hoe onze kinderen in elkaar steken, en ze worden al gauw vervelend gevonden onhandelbaar dus plak er maar een etiket op. Dan kunnen ze de rest van hun leven een mooie toekomst vergeten (gestigmatiseerd)gelukkig zijn er nu ook bedrijven die het nut van autisten hebben ingezien. Ze willen dat er begripvol en op een normale volwassen manier met ze omgegaan wordt. Trouwens mijn zoon doet heel graag de stages hij werkt heel hard vind het prachtig om met zijn baas (oudere man) over dingen te praten en erbij te horen. Te laten zien hoe hard hij kan werken, en met complimentjes groeit hij en doet nog meer zijn best. Waardeer je kind boven alles hij/zij is het waard, ik merk ook door mijn instelling dat vriendjes die hier komen mij allemaal een toffe moeder vinden. Ook ik heb regels maar heb ook begrip voor situaties, praat met ze mee het ligt eraan hoe je ermee omgaat. Dit zou voor veel mensen en scholen, hulpverleners ook moeten gelden. Maar is geen geduld en begrip, het belangrijkste is hoeveel kan ik aan dit kind verdienen, dat kan alleen als ze vervelend gevonden worden. Tenslotte als een mens gezond is kan er niets aan verdiend worden, jammer dat ze ouders dan zo gemakkelijk ompraten dat ze hun kind niet meer geloven en vertrouwen. Daarom is omdenken zo geweldig goed, ik weet van mijn kind hij komt er wel daar ben ik van overtuigd.

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Yvette

    Wat mooi beschreven! Misschien kan ik nog iets aanvullen/ aanreiken. Ik denk dat vooral gezien worden veel voor hem kan doen. Ik heb veel gewerkt met allerlei soorten kinderen (met en zonder labels), en allemaal reageerden ze het meest en best op gezien worden, zich gezien voelen, en op complimenten en samen ontdekken waar hun kracht ligt. Serieus nemen helpt ook geweldig. Mocht je tips willen voor simpele dingen die veel kunnen schelen, email mij dan. Yvette

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Franka

    Ik wil vragen aan Hanneke of ze al eens gekeken heeft naar de symptomen van hoogsensitiviteit. Ik doorloop nu een gelijk traject (maar dan voor volwassenen) en in eerste instantie werd er bij mij ook gedacht aan autisme. Inmiddels is die diagnose weer aan de kant gezet en heb ik het 'label' HSP (Hoog Sensitief Persoon). Ik ben er erg blij mee, dit betekend dat ik bepaalde eigenschappen kan accepteren in plaats van er tegen te vechten. Er zijn diverse testen te vinden op internet om te verifieren of iemand een HSPer is. Misschien hebben jullie dit al onderzocht, zo niet is het de moeite waard om het eens te Googlen. Succes met jullie fantastische zoon en ik wens jullie het allerbeste!

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Muriel

    Beste Hanneke, Ik heb een tijdje getwijfeld of ik dit zou schrijven. Ik ben psycholoog, en hou er helemaal niet van om van een afstandje met diagnoses te 'gooien'. Maar jouw verhaal blijft een beetje hangen, dus ik wil het toch graag met je delen. Misschien heb je er iets aan, misschien niet, maar dan kan ik met een gerust hart slapen, wetende dat ik het gedeeld heb :) Sommige dingen die jij schreef klinken voor mij als depressieve klachten. Een depressie is een zwaar ondergediagnosticeerde stoornis bij kinderen en wordt heel vaak verward met Autisme of AD(H)D. De negatieve gedachten die je bij volwassenen ziet ("niks lukt", "ik kan het toch niet", "niemand vindt mij aardig") zie je bij kinderen ook. Alleen waar volwassenen somber en futloos worden, zijn kinderen met een depressie vaak prikkelbaar en onrustig. Ze zijn vaak opstandig, boos of driftig zonder dat ze zelf weten waarom. Misschien sluit dit wel helemaal niet aan bij wat je ziet bij jouw zoon. Of misschien is ook hier uitgebreid naar gekeken. Maar ik vond het toch de moeite waard om te noemen, omdat het vaak (ook door professionals) over het hoofd wordt gezien. Ik hoop dat het veranderen van school al een beetje helpt! En ik heb bewonderen voor het feit dat je hier hulp hebt gevraagd. Groeten

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Wouter Kloosterman

    Dag Hanneke, Ik begrijp goed wat je bedoeld. Het eerste wat ik je kan zeggen is dat er met je zoon niets aan de hand is, en zeker niets mis is. Ik zie het probleem hier dat een kind, je zoon zich moet conformeren aan het (conservatie) schoolsysteem, in plaats van dat het schoolsysteem jouw zoon en zijn talenten stimuleert en hem deze leert te ontdekken. Hem dwingen tot dingen die hij niet wil levert inderdaad sterk verzet op en dragen eigenlijk weinig toe aan zijn ontwikkeling, waardoor het hem (zijn hart) niet gelukkig en gemotiveert maakt om zich aan te passen. Wil hij gelukkig worden, dan is hij eigenlijk veroordeeld om altijd vanuit zijn eigen kracht te leven. Indien hij dit ook doet en leert dan wordt hij gepassioneerder en zal zich veel verder en zeer succesvol ontwikkelen, waardoor hij het reguliere schoolsysteem (dat vrijwel louter op verkrijgen van zekerheid, i.p.v. eigen kracht en geluk) overstijgen. Vraag hem eens wat hij zelf wil, en wat voor hem goed voelt, en vraag hem wat hij het allerleukste vindt om te doen. Wellicht is een bezoek aan Jos Titulaer in Den Bosch (lichtend inzicht.nl) een goede optie. Deze man is gepensioneerd kinderpsychiater en houdt wekelijks een open bezoek in groepsvorm, voor de kosten van slechts 10 euro. Ook bij volwassenen zijn zijn inzichten bijzonder verhelderend te noemen. Veel sterke en succes. Ik geloof dat dit zeker goed gaat komen.

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Marcel

    Als hij niet meer naar school gaat, gaan zijn vrienden hem dan niet missen?

    1 jaar geleden

     Reageer
  • MR

    Ieder mens heeft wensen, soms zijn ze heel klein en soms heel groot. Ook jouw zoon heeft vast een droom, wens of doel in het leven. Misschien durft hij die niet te uiten omdat hij bang is dat er afkeurend op wordt gereageerd. Nodig hem uit om te vertellen over wat hij graag zou willen bereiken; games ontwikkelen? reizen? kunst? uitvinden? de beste taxichauffeur van de stad worden? ballet-danser worden? Het antwoord maakt niet uit. Het gaat er om dat je in gesprek raakt over zijn talenten en dat je hem onvoorwaardelijk gaat steunen om zijn talenten te ontwikkelen, ook al passen ze misschien niet in jouw ideaal-plaatje. Nodig hem uit door je eigen proces te vertellen, ben je geworden wat je altijd hebt gedroomd, heb je een bucketlist waar je nog niets van hebt afgestreept, of misschien al een heleboel? Geef hem het gevoel dat je achter hem staat, ook al past het niet in het standaard-onderwijs-plaatje. Ga dan daarna ook met hem in gesprek met de school (evt de school voorbereiden dat je hem onvoorwaardelijk gaat steunen en leg uit wat je doel is). Als het resultaat is dat hij toch zal moeten voldoen aan de eisen, heb je hem in ieder geval meegegeven dat je hem wil erkennen in zijn eigen visie/wens en kan je je relatie met je zoon weer verstevigen. Hopelijk staat hij dan ook meer open voor onderzoekende vragen die je hem kan stellen, wat is er nodig om je doel te bereiken, waar kan je dat halen, wat moet je zelf dan doen etc.

    1 jaar geleden

     Reageer
  • Ella

    Als hij niet naar school wil wat wil hij dan wel ... ga mee in zijn belevenis wereld en als je ziet dat hij daar gelukkig van wordt steun hem daar ook in.

    1 jaar geleden

     Reageer