botte collega
omdenker

Botte collega

Anniek heeft last van een botte collega. Ze zit een beetje vast met haar probleem en zou er graag anders mee om willen gaan. Aangezien haar dat zelf niet lukt, vraagt ze om jullie hulp om anders tegen dit probleem aan te kijken en anders met haar collega om te gaan. Denken jullie met haar mee?

Anniek verwoordt haar probleem als volgt:

Ik heb een collega. Hij gaat ermee stoppen, maar tot die tijd…

Hij moet niets van me weten, maar we moeten nog even samenwerken. Eigenlijk hoort hij me te begeleiden (ik ben in opleiding), maar hij negeert me. Als ik vriendelijk groet en zeg ‘tot morgen’, krijg ik hooguit als reactie een kortaf ‘ja’. 

Ik weet dat ik hem niet kan veranderen, maar ik wil er zelf graag anders mee omgaan. Het anders zien. Nu zie ik er steeds tegenop om hem te ontmoeten.

Eerder hebben we (met een gespreksleider) om tafel gezeten. Hij heeft toen heel veel frustraties geuit, welke helemaal niets met mij te maken hebben, maar hij wel op mij afreageert. We hebben besproken hoe met elkaar om te gaan. Daar komt in de praktijk helaas niets van terecht. Ik heb dit zowel ‘live’ als via mail echt op vriendelijke toon geprobeerd aan te kaarten en terug te pakken op gemaakte afspraken. Helaas zonder succes. 

Ik word er echt verdrietig van en zie er tegenop om te gaan werken. Het is dat ik het werken en de kinderen met wie ik werk echt zo ontzettend leuk vind (en de kinderen niet wil laten barsten).

Help mij alsjeblieft. Hoe kan ik dit omdenken?

Hoe kan Anniek dit omdenken? Is er een manier waarop ze juist gebruik kan maken van het lastige gedrag van deze collega? Kan zijn gedrag de bedoeling zijn? Of hebben jullie zelf ook zo’n collega? Hoe ben je daar mee omgegaan? Laat het weten!

  • Roos

    Jij verwacht gedrag van iemand die dat niet vertoont. Waarom verwacht je dat? Wat hoop je bij hem te halen? Misschien verwacht je begeleiding. Dat gaat hij jou niet bieden, daar ben je inmiddels achter. Waarom heb je die begeleiding nodig? Kan je wat je nodig hebt bij iemand anders halen? Bij jezelf misschien? Je krijgt, doordat hij je negeert, alle ruimte om je ding te doen. Probeer uit, ontwikkel je verder op je eigen manier en geniet van de vrijheid die hij je biedt om fouten te maken en succes te boeken.
     Reageer

    2 maanden geleden

  • Ria van Loenen

    Je weet natuurlijk wel dat wij anderen niet kunnen veranderen. We zullen dus zelf iets moeten doen. Wanneer ik iemand in mijn omgeving heb waarmee het botst, probeer ik, net als jij, te praten met diegene om tot een betere relatie te komen. Mijn waardering voor wat je allemaal al geprobeerd hebt is groot :). Maar als het allemaal geen resultaat heeft, zal ik mij afvragen wat deze persoon mij kan leren. Ik zelf ben bijvoorbeeld niet sterk in grenzen trekken in een situatie. Kan ik dus hier leren een grens te trekken? Trainen? Of voel ik me zonder zijn bevestiging dat ik het goed doe, niet gewaardeerd? Dan kan ik trainen mijzelf lief te hebben zonder dat hij mij dat geeft. Heb ik geen geduld? Ik kan trainen via deze persoon om geduld te hebben, hem te accepteren zoals hij is. Het is ook eindig, hij gaat weg. Of: wil ik persé door iedereen lief gevonden worden? Bij deze persoon kan ik trainen dat het niet uitmaakt of hij mij wel of niet lief vindt, ik ben niet van zijn goedkeuring afhankelijk om mij zelf lief te vinden. Kortom: het omdenken laat je zien wat een geweldige leermeester hij is. Hij moet je eigenlijk begeleiden: dat doet hij niet. Maar wow, wat kan hij je veel leren ( over jezelf). Grijp die kans! De mensen die het meest vervelend tegen je doen, zijn je beste leermeesters! Nog een kleine toevoeging die ik zelf bij mij thuis in het zicht heb hangen: Het ego zegt: Er word je iets aangedaan! Strijd! De ziel zegt: Er word je iets zichtbaar gemaakt! Kijk! Het innerlijke omzetten, dat is omdenken :) (Het is triest, zo iemand die geen plezier heeft in zijn leven..). Hartegroet, Ria.
     Reageer

    2 maanden geleden

    • Gerda Heeskens zegt:

      Ik vind wat Ria opschrijft erg goed. Dit is niet prettig om het gevoel te hebben dat je niet serieus genomen wordt. Maar je hebt niet iedereen zijn goedkeuring nodig om goed te functioneren.
      Misschien zou je kunnen vragen om een andere begeleider die zich wel aan zijn afspraken houdt. En die je wat kan leren, want dat is het belangrijkste, niet of iemand je aardig vindt. Maar kan hij/zij je goed begeleiden leer je wat van je begeleider. Opkomen voor jezelf.

      2 maanden geleden

    • Gerda Heeskens zegt:

      Ik vind wat Ria opschrijft erg goed. Dit is niet prettig om het gevoel te hebben dat je niet serieus genomen wordt. Maar je hebt niet iedereen zijn goedkeuring nodig om goed te functioneren.
      Misschien zou je kunnen vragen om een andere begeleider die zich wel aan zijn afspraken houdt. En die je wat kan leren, want dat is het belangrijkste, niet of iemand je aardig vindt. Maar kan hij/zij je goed begeleiden leer je wat van je begeleider. Opkomen voor jezelf.

      2 maanden geleden

  • Anoniem

    Ik heb zelf ook zo'n collega. Zij laat het nog liever fout lopen dan dat ze mij iets moet uitleggen. Vanaf dag 1 ben ik al een trutje die niks snapt. Als ik sommige gesprekken hoor ligt het niet aan mij en praat ze zo over iedere collega. Iedere collega die de deur uit loopt, stamt ze helemaal de grond in. Omdat ik net nieuw ben, ben ik hef nieuwe pis paaltje. Diverse gesprekken gehad, maar helaas veranderd ze niet. Het enige wat veranderd is, is dat ze niet meer roddelt via de e-mail. Ik ben er zelf letterlijk ziek van geweest, mijn werk vind ik ontzettend leuk, het enige probleem is, is dat ik net met haar zo nauw moet samen werken. 2 collega's heeft ze kunnen beïnvloeden en zijn vanaf dag 1 al bevooroordeeld. Gelukkig ziet mijn baas, leidinggevende en diverse collega's dat anders. Voordat ik daar kwam werken was ze al zo negatief en roddelde ze over iedereen. Toch snap ik niet dat als je zo negatief bent over een bedrijf en het zo niet naar je zin heb, dat je dan geen ander werk gaat zoeken? Ik denk dat ze het stiekem wel heel leuk vindt, maar bang is voor haar plek sinds ik er ben. Na een half jaar is er nog steeds niks veranderd, dus ik zit een beetje in hetzelfde schuitje. Ik ben benieuwd naar de reacties. Hoe zouden jullie hier mee om gaan? Over haar werk kan ik niks zeggen, want haar werk doet ze uitstekend.
     Reageer

    2 maanden geleden

  • Irene Dekker

    Hallo Anniek, Als ik jouw verhaal lees over de effort die jij hebt gestoken in het verbeteren van de situatie zie ik nog maar een optie; totaal negeren. Heel lastig maar zeker effectief. Je collega krijgt van jou nu aandacht. Jij reageert op zijn gedrag omdat het jou stoort. Niet raar natuurlijk dat het je stoort. Vooral vervelend voor jou. Voor je collega lijkt het een prettige situatie te zijn. Ik lees nl niet dat hij moeite doet de situatie te veranderen. Mogelijk biedt jij hem een uitlaatklep voor al zijn frustraties die hij niet op een andere manier kwijt kan. Fijn voor hem en niet voor jou. Wanneer jij voor jezelf kunt besluiten om niet langer die uitlaatklep te zijn, je niet te storen aan zijn gedrag en er totaal geen reactie op te vertonen zal zijn gedrag zich vanzelf aanpassen. Je zegt echt niets meer tegen hem en probeert op geen enkele manier samen te werken. Wees vasthoudend en reageer pas weer op het moment dat hij "normaal" gedrag vertoont. Niet eerder en zeker niet wanneer hij mogelijk eerst nog nadrukkelijker zijn botte gedrag gaat vertonen. Het wordt erger voordat het beter gaat. Als het voorbij is maak dan geen woord vuil aan wat er gebeurt is. Ontneem hem de macht jou verdrietig te maken. Succes!

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Anne

    Wat gaaf! Hij laat je helemaal vrij, neemt je niet aan t handje, zodat je zelf je eigen stijl kan ontwikkelen en alle initiatief kan nemen in je werk. Zie het als een teken van vertrouwen. Neem de uitdaging aan en pak het voortouw.

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Peter

    Je wilt dus graag dat hij je de hele dag op je huid zit met vervelende opmerkingen en vingerwijzingen? Vraag m dat gewoon zou ik zeggen. Je zit wel heel erg in de slachtofferrol vind ik. Iemand die niet communiceert hoeft per definitie niet aardig te zijn. Iemand die wél communiceert wél! Zo lang ie niets te melden heeft, is er geen reden om je zorgen te maken! Succes!!

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Myrthe

    Ik heb ook zo'n collega gehad, waardoor ik elke dag huilend thuis kwam en me diep ongelukkig voelde op mijn werk, ondanks dat ik het werk super leuk vond. Het was mijn eerste echte baan en ik werd super onzeker van die collega, terwijl ik helemaal geen onzeker typje ben. Ik kreeg toen de "omdenk-tip" dat juist die collega mij het meeste zou leren. En dat klopte. Ondanks dat hij mij qua inhoud niet perse veel bijbracht, leerde het mij te groeien als professional. Ik leerde hoe ik mij een zakelijke houding eigen kon maken, waarbij ik mijn emoties niet de boventoon liet spelen. Toen ik dit eenmaal in ging zien leerde ik om direct en adequaat te handelen en niet vanuit emotie te reageren, maar vanuit mijn professie. Hierdoor kon ik het los van mezelf zien en thuis komen zonder het gevoel dat ik nog een rugzak aan emoties bij me had.

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Silvia

    Je zegt dat hij ooit al z'n frustraties heeft geuit tijdens een gesprek. Vraag eens aan hem hoe het er nu mee gaat. Misschien voelt hij zich inbegrepen en heeft hij het gevoel alsof hij het alleen moet dragen.

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Corine

    Hoi Anniek, Wat een rot situatie! Je hebt al veel reacties gehad, dus ik weet niet of mijn inzichten nog vernieuwend zijn (heb niet alles teruggelezen), hopelijk heb je er toch wat aan. Allereerst is het denk ik belangrijk om te beseffen dat jij een ander niet kan veranderen. Je kunt in deze (en elke andere situatie) volgens mij niet anders dan jezelf veranderen en/of de situatie te accepteren. Leg je allereerst neer bij het feit dat hij zo is en probeer hem niet te veranderen. Ik ken jou en hem natuurlijk niet, maar ik kan me voorstellen dat elke poging van jou om hem of de situatie te veranderen (met hoeveel geduld en vriendelijkheid dan ook gebracht) voor hem zwaar aanvoelt. Het is misschien lastig om je voor te stellen, maar die man worstelt waarschijnlijk met dezelfde dingen in het leven als jij en ieder ander mens: net als jij is hij op zoek naar geluk, op zoek naar manieren om met pijn en verdriet om te gaan, en op zoek naar manieren om zijn wensen en behoeften te vervullen. Ik ben er zelf van overtuigd dat elke botte of boze reactie weggedrukt verdriet of angst is. Als je echt lekker in je vel zit ben je volgens mij altijd benaderbaar voor mensen en durf je je kwetsbaarheid te tonen. Zijn afstandelijkheid zegt dus eigenlijk al heel veel. Ik denk dat hij op dit moment precies doet het wat juiste voor hem is. Zo logisch als het voor jou is om onzeker of gekwetst te worden door zijn handelen, zo logisch is ook zijn reactie op de situatie waar hij in zit. Met de tools en inzichten die hij heeft probeert hij op dit moment zijn leven zo te vormen dat het het meest dragelijk voor hem is. Mijn advies aan jou is om hem echt als mens in zijn geheel te zien, in plaats van alleen dat kleine stukje wat hij aan jou laat zien. Elk mens is ingewikkeld en heeft eigen patronen geleerd om met het leven om te gaan. Probeer eens met oprechte interesse en liefdevolle aandacht naar hem te kijken, bij hem te zijn met je gedachten. Kun je hem zien als mens, in plaats van enkel een lastige man? Het mooie is dat andere mensen altijd een perfecte spiegel voor onszelf zijn. Onder situaties die we moeilijk vinden zitten eigenlijk altijd issues die wel zelf nog niet onder ogen zijn gekomen en geaccepteerd hebben van onszelf. Probeer eens na te denken wat jou zo raakt of triggert in het contact met hem. Wat gaat er in je om op het moment dat hij je kortaf gedag zegt? Voel goed, neem er even de tijd voor. Doe je ogen dicht, denk aan de situatie en probeer eens te voelen wat hij precies bij je raakt. Jij baalt van het slechte en afstandelijke contact tussen jou en hem en wil je graag dat jullie prettiger met elkaar omgaan. Echter denk ik dat jij hem onbewust ook op afstand houdt. Hij heeft jou geraakt/gekwetst en dat wil je niet (meer). Je zet je meest vriendelijke lach op en probeert er het beste van te maken. Je doet alleen alsof. Jouw vriendelijkheid en geduld is nep. Het is een masker voor wat je echt voelt, want jouw verdriet, pijn en gekwetstheid mag hij niet zien. En hij voelt natuurlijk meteen dat die vriendelijkheid niet volledig oprecht is. Best logisch dan dus, dan hij op zijn beurt jou ook weer op afstand houdt. Als je het aandurft kun je jouw gekwetstheid, verdriet en onzekerheid met hem delen. Niet om hem dingen kwalijk te nemen, een hak te zetten of ook maar een ienimini klein beetje wraak te nemen, maar omdat het volgens mij de enige manier is om nader tot elkaar te komen. Succes en sterkte met de situatie. Hopelijk heb je er iets aan. Veel plezier en energie toegewenst met de kinderen!

    2 maanden geleden

     Reageer
    • Esther

      Hoi Corine,

      Dank je! Ik heb hier ook veel aan. Ben ook ah denken de confrontatie met mijn collega, lastig maar noodzakelijk voor mezelf want ik sta op 1!

      Esther

      2 maanden geleden

  • Karen

    Als je je in hem verplaatst, hoe ziet hij zijn stop ? Is het zijn keuze? Vindt hij het moeilijk om los te laten? Durft hij alles wat hij heeft gedaan voor diezelfde kinderen zomaar aan jou over te dragen? Het is een man... jij praat over relatie /betrekkings nivo... hij denkt mogelijk anders. Misschien wil hij de focus van jou voelen op informatie en kennis overdracht. Ben jij gretig genoeg naar zijn expertise? ws is hij erg gelukkig als hij kennis overdracht naar je kan doen zodat hij weet .. dat je zijn kennis zal doorgeven .. op jouw manier. Daar wordt hij vast gelukkig van en zal je dan anders gaan zien.. Vraag hem om meer kennis... zodat hij gerust kan loslaten. Succes en geniet van de kennis die je krijgt!

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Robbie

    Mijn inziens laat je jezelf teveel leiden door je emoties. Zie het als een zakelijke relatie, wat het ook is. Collega's heb je niet voor het uitkiezen. Het is in het belang van de organisatie dat je op z'n minst zakelijk met elkaar kan communiceren. Je hebt geprobeerd er een leuke omgang van te maken, het is zijn keuze daar niet aan mee te doen. Daar zou je jouw humeur niet van moeten laten bederven. Jij hebt het fatsoen vriendelijk te blijven, maar ik zou geen millimeter meer voor hem lopen dan noodzakelijk. Dat is niet jouw keuze, maar die van hem. Besteed je tijd en aandacht liever aan hetgeen waar je goed in bent.

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Linde Meijer

    Je zou je eigen botte kant kunnen ontdekken en uitproberen. Je klinkt namelijk heel erg lief en zacht. Dat botte kun je van hem leren. Het levert hem vast wel iets op!

    2 maanden geleden

     Reageer
  • Albert Strijk

    Anniek, Sommige mensen hebben geen controle over hun emoties. Ze halen naar je uit en projecteren hun gevoelens op jou, waardoor je het gevoel krijgt dat jij de schuld bent van hun malaise. Temperamentvolle types zijn lastig te dumpen omdat hun gebrek aan controle over emoties ook medelijden oproept. Uiteindelijk gebruiken deze mensen jou als hun emotionele toilet en dat wil je Echt Niet. Zoek naar een manier om te geven zonder dat je je tijd en energie verkwanselt dat is pas is genereus, maar niet onbaatzuchtig. Met andere woorden: de beste manier om je generositeit op de langetermijn te behouden, is door er af en toe voor te zorgen dat je een beetje egoïstisch bent. Hoe dan ook is het een lastige situatie, succes

    2 maanden geleden

     Reageer