aankleden

Alledaags omdenken: aankleden

Omdenken kan vaak groots en meeslepend zijn: er worden complete bedrijven veranderd, er worden prachtige ideeën bedacht, levens veranderen…

Maar het meeste Omdenken gebeurt in het klein, in ons eigen leven, tussendoor. De kleine alledaagse problemen kunnen soms heel gemakkelijk worden omgedacht door nét even anders naar het probleem te kijken, of door nét even anders in de situatie te gaan staan. Omdenkers sturen ons vaak hun ‘omdenksels’ uit het leven van alledag, die weliswaar klein lijken, maar een grote impact hebben gehad op problemen waar ze voorheen mee worstelden. Heb jij ook zo’n mooi voorbeeld van alledaags omdenken? Deel hem met ons!

Hieronder het alledaags omdenken van Sandra:

Een heel klein voorbeeld van omdenken vanochtend. Van met macht en dwang opleggen wat ik wil van mijn kind, naar vragen naar haar verlangen. Dochter van 6 jaar komt stampvoetend naar boven: “Ik wil niet aankleden!”. Primaire reactie van mij is om te vertellen dat ze het wèl moet doen. Ze kan toch niet in haar onderbroek naar school? Ik hou dat in en besluit een andere vraag te stellen: “Wat wil je dan?” Tekenen, is het antwoord. Ik leg haar de mogelijkheid voor om nu snel aan te kleden, haren te kammen, tas in te pakken en dan zou ze nog een kwartier hebben om te tekenen. Reactie van dochter: “Wat is een kwartier?” Ik: “Drie keer vijf minuten.” En zoef, weg was ze. Vijf minuten later zat ze aangekleed en gekamd beneden te kleuren.

  • Mirre

    Ik werk op een basisschool, in de kleuterbouw. En geloof mij, er zijn kinderen die het niet koud krijgen. Laatst weigerde één van de kleuters 's ochtends ook om zich aan te kleden. Moeder paste jouw idee toe, wachtte en wachtte, moest uiteindelijk toch naar school, waar het kind bijna een uur lang op een stoeltje in een hoekje van het lokaal heeft gezeten, in zijn onderbroek, weigerend iets aan te trekken. En dan weet je als juf niet of je moet lachen of huilen...
     Reageer

    2 jaren geleden

  • Evelyn

    Dit is alledaags-omdenken. Hoeveel ouders, denk je, zouden hier in de ochtend-gezins-spits onbewust / onbedoeld toch de strijd aangaan, in de eerste primaire reactie? Het merendeel, denk ik wel.
     Reageer

    2 jaren geleden

  • S. Hendriks

    Mijn versie van een soortgelijk fenomeen is: is goed dan kleed je je niet aan. Om vervolgens naakt te gaan tekenen en na 5 minuten te horen: "pap, ik wil me aankleden want ik heb het koud". Maak van zijn/haar probleem niet jouw probleem en je kinderen doen je versteld staan. :)
     Reageer

    2 jaren geleden

  • Pappa

    Je leest hier uitsluitend de dingen die goed gaan. Mijn dochter zou zeggen...en ik overdrijf niet..."Nee, ik wil NU tekenen!". Of "Ik ga NIET naar SCHOOL! Ik wil de hele dag TEKENEN!". Niet elke ochtend hoor, maar als ze in zo'n bui is.

    2 jaren geleden

     Reageer
  • carla de zwart

    heerlijk om te lezen! 's Morgens moet er nu eenmaal echt e.e.a. gebeuren; opstaan,douchen,aankleden,tanden poetsen,ontbijten. Maar meneer wil achter de PC. Dat mag als je klaar bent,die regel is heel duidelijk bij ons .Mijn standaard vraag is vaak; "Hoe wil je het doen vandaag?" Door de mogenlijkheid zelf iets in te kunnen brengen en te stoeien met de volgorde gaat het vaak toch ineens soepel.

    2 jaren geleden

     Reageer
  • Elisabeth

    Ik ben geboren in de hongerwinter. Mijn ouders waren bezorgd toen ik als 2 jarige ineens niet wilde eten. Zij hadden een kinderarts (dat kon toen kennelijk zo maar), Zij heeft gezegd dat het helemaal niet erg was; "Die gaat vanzelf weer eten". Na twee dagen stond mijn moeder en haring schoon te maken: ik stond op mijn teentjes de stukjes haring van het aanrecht af te pikken. Het is goed gekomen met mij.

    2 jaren geleden

     Reageer
  • claartje

    Hier is dan standaard het antwoord: 'dan ga je in je pyjama naar school'. En het gaat vast en zeker nog wel eens gebeuren en daar kan ík niet mee zitten haha.

    2 jaren geleden

     Reageer
  • S. Hendriks

    Mijn versie van een soortgelijk fenomeen is: is goed dan kleed je je niet aan. Om vervolgens naakt te gaan tekenen en na 5 minuten te horen: "pap, ik wil me aankleden want ik heb het koud". Maak van zijn/haar probleem niet jouw probleem en je kinderen doen je versteld staan. :)

    2 jaren geleden

     Reageer
  • Evelyn

    Dit is alledaags-omdenken. Hoeveel ouders, denk je, zouden hier in de ochtend-gezins-spits onbewust / onbedoeld toch de strijd aangaan, in de eerste primaire reactie? Het merendeel, denk ik wel.

    2 jaren geleden

     Reageer
  • anneke

    dit is toch gewoon allerdaagsdenken en niet omdenken !!!

    2 jaren geleden

     Reageer
  • Mirre

    Ik werk op een basisschool, in de kleuterbouw. En geloof mij, er zijn kinderen die het niet koud krijgen. Laatst weigerde één van de kleuters 's ochtends ook om zich aan te kleden. Moeder paste jouw idee toe, wachtte en wachtte, moest uiteindelijk toch naar school, waar het kind bijna een uur lang op een stoeltje in een hoekje van het lokaal heeft gezeten, in zijn onderbroek, weigerend iets aan te trekken. En dan weet je als juf niet of je moet lachen of huilen...

    2 jaren geleden

     Reageer